<?xml version="1.0" encoding="ISO-8859-15" ?>
		<rss version="2.0" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/" xmlns:admin="http://webns.net/mvcb/" xmlns:rdf="http://www.w3.org/1999/02/22-rdf-syntax-ns#" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/">

			<channel>
				<title><![CDATA[Het wondere land van Alice]]></title>
				<link>http://alice.blogse.nl</link>
				<description>waar is toch dat konijn?</description>
				<language>nl</language>

				<item>
					<title><![CDATA[Groot, groter, Nederland]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/juli-2008/groot-groter-nederland.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
17-07 08


Waar een klein landje groot in kan zijn!

We zijn goed met water.

Tegen water eigenlijk.

We moeten ook wel, willen we geen natte voeten krijgen.


We voerden de hele wereld over, ontdekten vele landen en mochten zelfs als enige handel drijven met sommige landen.

We hebben fijne sporters.
Schaatsers, zwemmers, voetballers, judoca&#39;s.

Je kan niet om ze heen.
We zijn o zo tollerant.

Winkels waar je softdrugs kan kopen en roken, de roze buurt, je mag geloven wat je wilt en vallen op wie je wilt.

Ziek, zwak, misselijk?

De overheid helpt u.

Menig land heeft de dingen slechter geregeld.


Maar we hebben nu iets nieuws.

Waarin we beter zijn dan de rest van de wereld.

Bovenaan de lijst zelfs.


Ondanks dat Nederland maar een speldenknopje op de aardbol is (er zijn zelfs steden die een even groot oppervlak hebben) gaat Nederland voorop met de verandering van het klimaat!
En dat is toch heel bijzonder... 
Precies daar waar Nederland ligt gebeurt het dus.


Warmer. Natter. Droger. Kouder. Meer wind. Meer zon. Meer hagel, ijzel, sneeuw.
En het volgt erkaar in sneller tempo op.

Twee keer zo snel als elders op deze wereld.


Knap he?

Weer iets waar een klein land groots in is!


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Doe Maar!]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/juli-2008/doe-maar.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
Groen en geel.

Twee uur lang.

Gevolgd door groen en roze.

Voor bijna drie uur.


Het groen/roze was geweldig. Heerlijk jaren 80.

Oude grijzende jongetjes op het podium die een privé feestje hielden onder het oog van duizenden anderen. Die bij gelegenheid de armen in de lucht staken, mee schreeuwden, deinden.

Een springende, golvende menigte. Ooit jong toen de nummers voor het eerst op de radio waren. Zich wentelend in nostalgie bij het zicht van al dit groen/roze.


Eén nacht alleen, 32 jaar, Belle Helene, De bom, Doris Day, Is dit alles, Pa, Ze is van mij... Ze zouden het zelf niet eens hoeven zingen. 
De teksten galmden na de eerste tonen al door de Kuip.


"Dit is een lied over een plant."

Een oorverdovende kreet stijgt op van het publiek en je kan die joint bijna ruiken.


Het groen en geel, voorgaande aan dit feest, was van ons. 
En velen, velen om ons heen.

Twee uur lang zagen we de Kuip, maar kwamen we niet in de buurt. Ver voor de Van Brienenoordbrug stonden we stil. De klok sloeg kwart over zeven.

Bijna drie kwartier later hadden we het water gepasseerd en nog 30 minuten later konden we P5 zien liggen. 
Maar we mochten er niet op.


Het leek een goed plan, vantevoren een parkeerkaart kopen, maar het maakte niks uit. Weggegooid geld. We moesten rechtdoor, over het (Varkenoordse)viaduct, om daar te draaien en achteraan weer aan te sluiten. Alleen zo mocht je P5 op.

En uiteraard was het vol toen we, weer een half uur later, dit viaduct terug gekropen waren.

Onze enige mogelijkheid... terug over het viaduct. 


De klok sloeg negen uur.

We hadden het opgegeven. Gingen al bijna weer naar huis toen we een klein verstopt, vrij leeg, parkeertereintje vonden. 
Voor we onze plekken bereikt hadden was het dik kwart over negen en misten we het eerste half uur.


"Doe maar net alsof je neus bloedt.

Oe oe oe oe oe

Jaha-a-ahaha"


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Gebroken]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/juli-2008/gebroken.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
08-07 08


Er zat nog niet eens een barst in.
Geen blusje, geen krakkeltje, niets.
Helemaal punt gaaf.
En dat na een dikke acht en een half jaar.
Ik vond het best knap.


Andere dingen braken wel. 
Door mij.
Door een ander.
Maar dit niet.
Nooit.


En ook nu was het niet eens mijn schuld. 
Ik maakte het niet stuk. 
Maar het ging toch.


Eigenlijk was het de schuld van de regen.
Daardoor moest het raam dicht.
En zocht de kat andere routes.
Het keukenraam, dat op een klein kiertje stond, lonkte.


Het was een slechte nacht.
Voor mij.
Om half twee vannacht raapte ik de scherven van de keuken vloer.


Mijn eerste bord.
Gesneuveld.


Ik heb hem begraven in de vuilniszak.


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Robert ten Brink]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/juli-2008/robert-ten-brink.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
04-07 08 

Mijn oog valt op een stel. Ze smoezen een beetje. 
Ze kijken mijn kant op. 
Ze wijst. Naar mij. En hij knikt ja.


We hebben zowaar een kruk kunnen bemachtigen in de drukke kroeg. Eigenlijk gingen we voor een drankje, maar het is erg gezellig vanavond. Het blijft niet bij een enkel drankje.


Weer kijken ze naar me. Ken ik ze? Zien ze me aan voor het zusje? Ze lachen en ik lach niet begrijpend terug.
Dan komt ze op me af. Een klein donker vrouwtje met hele blije ogen. "Hoe heet je?" vraagt ze. Ze legt haar hand op mn arm als ik antwoord en verdwijnt weer.


Als ze terug komt krijg ik uitleg.
"Nou, er zat net een ander meisje op je kruk, maar we vinden jou veel leuker! Ik wil je namelijk graag voorstellen aan een vriend van ons. Echt een schatje, maar niet zo bijdehand... Dus kom! Dan stel ik je even voor!"


Of ik wil of niet, ik moet mee, en even later sta ik ook in oog met de man waar ze me aan wil koppelen. 
Zij praat meer dan hij. Stelt de vragen die hij hoort te stellen. Hij zit er maar verloren bij. 


Ondertussen heeft haar vriend zich ontfermt over Vriendin, anders zit ze zo alleen en dat kan natuurlijk niet.
"Dan moeten we voor jou ook iemand zoeken, vind je ook niet? Vertel... wie lijkt je wel wat? Dan haal ik hem voor je."
Ze wijst een willekeurige knul aan en onze eigen Robert ten Brink is weer verdwenen.


Ik voeg me weer bij Vriendin, met een verlegen match in mijn kielzog. Hij tracht een gesprek gaande te houden, maar hij heeft eigenlijk geen idee waar hij mee bezig is.
Dan staat de match van Vriendin opeens voor haar neus. Haar willekeurige keuze, "die met die bakkebaarden", blijkt een zeer aardige gok. Hij is leuk. Robert ten Brink weet wat hij doet.


Ik buig me voorover en stel me voor. Hmmm... smakelijk.
Als ik terug buig is mijn match gevlogen. Zonder de moeite te nemen dag te zeggen... 
Match is een leukertje. Leuke kop, aardig, gezellig, snugger. En Match en Vriendin klikken ook behoorlijk.


Eindelijk gaat Match even naar het toilet en Vriendin jubbelt. "Hij is leuk, hij is leuk, hij is leuk!!! Dank Robert!"
"Heeft hij niet een leuke broer ofzo? Echt stukken beter dan mijn mismatch." Vraag ik haar lachend.


Ze schiet in de lach en het duurt even voor ze antwoord kan geven. "Een tweeling! Het is er één van een tweeling! Eeneiig! En ook nog vrijgezel!"


Binnenkort gaan we op dubbeldate...
Met een eeneiige tweeling.


Hoe vaak kan je dat nou zeggen?!


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Draadjes]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/draadjes.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[16-06 08En opeens lag ik er uit. Poef!Geen telefoon, geen internet en vooral ook geen benul.Gisteren deed alles het nog en nu...Ach! Snot! Mijn nieuwe internet, dat is ook zo. Maar zelfs na het bestuderen van het boekje was het benul nog ver te zoeken.Gelukkig heb ik een broer om de hoek. Een fijne, met verstand van draadjes. En dus belde ik hem, mobiel.Hij kwam, hij zag, en had geen benul.Bergen snoertjes en draadjes achter de kast en onder heb bureau."En waar is dit van dan?" En hij houdt een snoer omhoog.Alsof ik het dan opeens weet. Het is een puinhoop, al die draadjes door elkaar, maar zolang je nergens aan komt werkt het. Althans... gister nog wel.Hij duikt achter de kast, en onder het bureau. Hij zucht en steunt. Een binnensmondse vloek. Maar het werkt weer.Nu liggen er nog hele bergen losse draadjes, die ergens, of misschien wel nergens naartoe gaan.Het ligt me daar goed. Vooral niets aanraken...  ]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Alice]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/juni-2008/alice.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
06-06 08


De eerste keer was best grappig. Het was er namelijk nog maar net, en dan kan je deze humor wel waarderen. Maar het bleef wel bij de eerste keer. De tweede keer was gelijk al vervelend en irritant.

Vooral anderen vonden het toen heel grappig. Iedere keer weer. Zo grappig, dat het een grote hit werd en dat kon natuurlijk ook niet uitblijven met zo&#39;n geweldige tekst.


Zo&#39;n enorme hit dat het na jaren zomaar weer geroepen kan worden.
Je schud een hand, zegt: &#39;Hoi. Ik ben Alice.&#39;, en je krijgt geen naam terug, maar een &#39;Hoi Alice, who the ffff...&#39;.
Om vervolgens, schuddebuikend om hun eigen grap, te vergeten hun eigen naam te noemen.

Ik ben de eerste Alice die ze ontmoeten, da&#39;s duidelijk.


Gelukkig sta ik niet alleen. Alle Suzanne&#39;s, Anne&#39;s, Annebelle&#39;s en Hélène&#39;s kennen de kwelling die hun voornaam met zich mee brengt.
Hoewel ik soms liever Suzanne had geheten.
Of Anne, of Annebel, of Hélène.

Want dan zijn ze &#39;stapelgek op jou&#39;, &#39;niet meer bij te sturen&#39;, dan &#39;wordt het niets zonder jou&#39;, of ben je &#39;belle&#39;. 
Bij Alice weten ze nog steeds &#39;the f*ck&#39; niet wie ze is.


Hoewel Alice tegenwoordig al weer een tijd &#39;zo duidelijk is&#39;.
Dat is dan weer prettig.

Alleen dat je niet meer aan me vast zit vind ik dan wél een beetje jammer...


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[31!]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/mei-2008/31.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[30-05 08



De lange grijze baard onderstreept zijn leeftijd en zijn ogen worden omlijst door vele rimpels. De knokkige, magere vingers van zijn rechterhand omklemmen een knoestige lange stok die zijn oude botten ondersteunt. De donkere aderen op zijn handen liggen vlak onder zijn vel en steken scherp af tegen de perkamenten kleur van de huid. Een lang gewaad valt vanaf de schouders naar beneden en golft langs zijn lichaam. Hij draagt sandalen om zijn oude voeten en staat statig in de opening van een holle boom. Zijn linkerhand omklemt een klokje met een ouderwets opwindmechaniek. 




Ziet u hem? 


Herkent u hem? 





Hij oogt betrouwbaar toch? What you see is what you get. 


Een eervolle man. Rustig, langzaam, beheerst. 


En als je kind bent klopt zijn beeld met de werkelijkheid, maar hoe ouder je wordt, hoe meer zijn ware aard door zijn transparante huid schijnt. 


Hij is helemaal niet langzaam. 


Niet rustig en bedeesd. 


Hij holt, hij raast, hij vliegt! 





Hij zoeft langs, en als je je ogen even te lang dicht doet heb je het al weer gemist. Zelfs als je het weet, als je er bewust op let, dan nog gaat het razend snel. 





Vadertje Tijd... 





Alweer een jaar voorbij!






]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Nee, ik wil niet]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/mei-2008/nee-ik-wil-niet.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[23-05 08




Als je al jaren vriendjes bent doe je dingen voor elkaar.


Daar ben je al jaren vriendjes voor.


Dan doe je dingen die niet specifiek jouw keuze zijn, maar omdat je weet dat je de ander daar enorm blij mee maakt.


Je biedt de ander je schouder, je oor en je armen voor troost. Al zie jij niet specifiek de ernst van dit leed.


Hoort tien keer hetzelfde verhaal aan. Geeft twintig keer jouw gevraagde mening en vraagt nog maanden later naar de stand van zaken.


Dat doe je.


Daar ben je al jaren vriendjes voor.





De jaren brachten verdieping, kennis van de ander, inschattingsvermogen. Iedere dag contact is niet nodig. Je bent namelijk al jaren vriendjes. Het zit goed. Punt.





De schok is des te groter als dat wat jij zonder nadenken zou doen; je bent tenslotte al jaren vriendjes; een negatieve reactie geeft.


Zonder eerdere waarschuwing.


En je vriendschap schudt op zijn vesten. Het brokkelt. En stort in.





Eén &#39;nee&#39; betekent het einde van een jaren lange vriendschap.


Ze wil niet getuigen op haar bruiloft...





Na jaren vriendjes zijn.















]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Tussen m'n oren]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/mei-2008/tussen-mn-oren.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[18-05 08




Een mentaal lijstje bungelde voor mijn ogen en op de onderste regel verscheen een nieuwe tekst.


"De eerste dag moet je makkelijk door kunnen komen. Je kon tenslotte ook bijna 24 uur niet roken toen je naar Australië vloog."





Al maanden verzamelde ik deze teksten voor mezelf. Sommigen zijn Alice-logica, sommingen echt waar. 


Smoesjes staan er ook op. En één voor één haalde ik ze van het lijstje. 


Onzin. *gum* 


Geloel. *streep* 


Bla-bla. *veeg* 


Smoes. *poets* 





Langzaam vertoont het vooral positieve dingen. Dingen die het stoppen makkelijker moeten maken. Die het volhouden bevorderen.


En na twee weken gaat het prima.





Dag 1 ging zoals ik mezelf voorgenomen had zonder een enkel probleem. Ik zat tenslotte in een vliegtuig.


Dag 2 begon het zeuren. Een beetje. Het hoeft niet, maar ik zou best wel een sigaretje willen. 


Dag 3 en 4 was zwaar. De jeuk niet te harden. Hebben!


Dag 5, 6, 7, 8, 9 en 10 waren emotioneel. Snel boos, vlug geïrriteerd, de tranen hoog en alles in rap tempo. Gelukkig ook de vrolijkheid, dus mijn collega&#39;s en vrienden hebben niet echt geleden.


De dagen van dag 10 zijn eigenlijk &#39;normaal&#39;.





Ik mis het roken. Maar ik kan absoluut zonder.


Ik ben 2,5 kilo aangekomen, door de veranderde stofwisseling en een snaaibui hier en daar, maar die zijn gezonder (hoewel minder mooi) dan roken.


Mijn huis ruikt fris en mijn spullen in de kast opeens naar rook.


Ik heb maar 1 keer automatisch naar m&#39;n sigaretten gegrepen en schaamde me voor mijn peuk-zoekende hand die ik pas na een paar seconden registreerde.





De vlagen dat ik het moeilijk heb zijn uiteindelijk veel minder talrijk dan ik verwacht had. Van de 20 sigaretten die ik rookte op een dag mis ik er misschien 2.





Er zijn wel nog heel veel situaties die ik nog niet gehad heb, die het moeilijk kunnen maken, maar ook daar sla ik me wel door heen.





Ik hoor al twee volle weken bij de niet-rokers.


Ik vind mezelf geweldig!












]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Hijgende Hakken]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/mei-2008/hijgende-hakken.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
16-05 08


In stijl vallen we binnen. Het zweet op onze voorhoofd, de blosjes op de wangen, de adem snel en hoog. 
We zijn op tijd. Nog net.


Twee paar pumps staan in de spotlights, wachtend op de warmte van een paar vrouwen voeten. 
Zowel mijn pumpjes als die van het zusje bungelen aan de tenen, wachtend op verkoeling van onze vrouwen voeten.


De eerste tonen klinken, de hakken gaan aan en het eerste lachsalvo trekt over de zaal. 
En daar blijft het bij. 
Eén enkele gier.
Eén enkele schater.
Eén enkele lach.


Maar wel één van anderhalf uur lang. 

Een lach die nooit meer op lijkt te houden. Die je pijn in je buik bezorgd en tranen op je wangen. Die je ogen dwingt tot spleetjes en je kaken in een pertinente kramp. Die je steun laat zoeken bij je buur, die ook al lang niet meer rechtop zit. Die je zo hard laat bulderen tot je geen geluid meer maakt. 


Anderhalf uur verdwijnt in één adem. 
Hikkend rollen we weer naar buiten. 
Zelden zag ik zulke leuke Hakken Hijgen.


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Koude kalkoen]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/mei-2008/koude-kalkoen.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
08-05 08


Mijn binnenkant jeukt.
Daar waar je niet bij kan.


Het zijn denk ik mijn botten. Of meer, de onderkant van mijn spieren.
Het deel van een spier dat aan de botzijde zit. En hoe vervelend het
ook is, zelfs met een breinaald is het onbereikbaar. 


Het jeukt in vlagen. Soms heel hevig, soms een beetje en heel af en toe kriebelt er niets. Tot ik me natuurlijk bedenk dat het niet jeukt en het spontaan in alle hevigheid weer op komt.


Gelukkig is het niet een echte officieële jeuk. Het is meer een tinteling, een irritatie. En als ik maar lang genoeg vol hou wordt het vanzelf minder. 
Uiteindelijk. 
Ooit. 
En dus neem ik de jeuk voor lief. (en de 1,5 kilo in 4 dagen)
Ik doe het mezelf ten slotte aan...


Moet je maar niet stoppen met roken.


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[U bent Niet Lekkermann]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/mei-2008/u-bent-niet-lekkermann.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[06-05 08




Op mijn mat ligt een krantje van een groot internetbedrijf op me te wachten tot ik thuis kom. Een magere versie van het orgineel in dit geval, en spottend genoeg, speciaal voor dames met meer volume.





XX WOMEN is de titel van &#39;de grootste voor Gróte maten&#39;.





Je hoeft namelijk al lang niet meer in tenten en hobbezakken te lopen enkel omdat je forser bent. Geen vormloze buikenbedekkers meer maar heuze hippe, kekke topjes en shirtjes die je mooie rondingen accentueëren.


Zelfs met een maat meer mag je er tegenwoordig weer zijn. 


Bovendien zie je op de catwalk ook steeds vaker een vrouw met meer dan drie gram vet op haar lijf, dus meer mag. Meer móét!





Er is zelfs een speciale dag in het leven geroepen als Anti-Lijn-Dag. 


En het is vast geen toeval dat deze samen komt met de de dag dat ik een XX WOMEN achter mijn deur vind.





Er is dus nog hoop voor vrouwen met meer vlees. 


Voor vrouwen met een maatje meer. 


Voor vrouwen met een echte Gróte maat. 


Voor vrouwen zoals ik.


Voor vrouwen met maat 40.





U wist het waarschijnlijk nog niet, maar maat 40 is een Grote maat.


XXWOMEN groot.


Dat is natuurlijk ook vrij logisch. 


Als men, tussen maat 34 en maat 60, een lijn moet trekken waar de Gróte maat begint, is maat 40 


-telt-u-even-mee?-


exact het midden.





XXWOMEN. De grootste in Gróte maten, vanaf maat 40. 





Gesponsord door Sonja?






]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Spelen]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/april-2008/spelen.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[24-04 08




Het is belachelijk vroeg als ik mijn ogen open schieten. Haastig kijk ik op de klok. Half zeven.


Gewoonlijk ben ik niet wakker te krijgen, maar vandaag is alles anders. Vandaag begin ik met mijn nieuwe baan!





Echt nerveus ben ik niet als ik binnen stap voor mijn eerste dag. Hier hoor ik. Alles klopt. Ik doe wat correctie klusjes, krijg uitleg, en rommel en prut de hele dag. De collega&#39;s zijn aardig, de koffie zeer smakelijk en de klanten zoals ze moeten zijn... bekend, groots en met eigen identiteit. Ik geniet.





De tijd vliegt voorbij. Opeens is de eerste maand al bijna om.


En al die tijd, al die weken, al die uren vul ik met rommelen.


Heerlijk prutten. Plakken, knippen, creëren. 





Ik speel de hele dag. 


En ik krijg er nog voor betaald ook...












]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Aan de binnenkant]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/maart-2008/aan-de-binnenkant.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
21-03 08 


De verveling komt al maanden bijna uit mijn oren. 
Ik wil hier weg. 
Vandaag nog.


Ik struin het internet af naar leuke banen en roep tegen iedereen die het maar wil horen dat ik op zoek ben naar ander werk. Iedereen, behalve de mensen op mijn werk. 


Het zijn de laatste maanden van 2007 en tussen de regels door heb ik al lang gelezen dat iemand weg moet.

Ik solliciteer bij een reclamebureau in Amsterdam en zowel hij als ik is wild enthousiast. 
Als enige van alle sollicitanten mag ik een proefmiddag komen doen.


Als alles gaat zoals ik wil kan ik voor 1 december 2007 opzeggen. Dan maak ik het jaar af, ga ik januari naar Down Under en start ik 1 februari met mijn nieuwe baan.

Het mag niet zo zijn... Zo dichtbij en toch zo niet. 


Ik vraag acuut vrij voor mijn vakantie, maak het jaar af en zit alsnog heel januari Down Under.


Als ik na mijn vakantie binnen kom blijken er een hele hoop dingen besproken waar ik niets van weet, maar wel aan zag komen. 
Ik voel me heerlijk na mijn vakantie en Ssssssjef krijgt me daar niet uit. Hij heeft het over overplaatsing naar Alphen aan de Rijn waar ik helemaal niets voor voel. Ik zet mn masker op en doe alsof ik er voor open sta. Mocht ik niets anders vinden, zo snel, dan heb ik in ieder geval mijn vaste baan nog. Dan zoek in vanaf daar wel verder.


Die zelfde maandag avond wordt ik gebeld door een goede vriend. Via via kan ik voorgesteld worden aan een reclamebureau in Uithoorn. 
Ik bel ze, stuur mijn cv en zoek uit wie ze zijn en wat ze doen.
Ook gooi ik nog 3 brieven over de mail. 
Het liefst vertel ik morgen al dat ik ontslag neem.


Woudenberg is saai werk en totaal niet creatief maar het geeft niet. De dames zijn aardig en ik heb uren (betaald) de tijd om smoezen en plannen te bedenken.

Alphen was zoals ik van tevoren al dacht verschrikkelijk niet voor mij. Een enorme stap terug. Nooit. Nooit. NOOIT!


Ik mag langs komen in Amsterdam en Uithoorn, en vooral Uithoorn gaat super. Zo goed, dat ik vrijdag 23 februari een proefmiddag mag komen doen. En ook die gaat geweldig. 

In twee en een half uur plak ik in elkaar wat volgens hun 
&#39;een voorstudie zou kunnen zijn van wat het uiteindelijk geworden is&#39;. 

Dit kan bijna niet missen! Dit moet het zijn... dat kan niet anders...


Maandag 25 februari ben ik voor het laatst in Woudenberg en ga vroeg naar huis.
In de auto wordt ik gebeld. Uithoorn.

De zenuwen gieren door mijn lijf... dit MOET het zijn! 

Als ik dit niet word ga ik bij de McDonald&#39;s werken, dan weet ik het niet meer..

Het verlossende woord komt.


Ik ben aangenomen!!! 

1 April ga ik starten met mijn nieuwe baan!


Dinsdag 26 februari stap ik inwendig overmatig vrolijk de afdeling op. Niets krijgt me van mijn stuk.
Mijn bureau, dat niet meer mijn bureau is, interesseert me weinig. Ik ben er boos om, uiteraard, maar morgen ga ik ze toch vertellen dat ik ontslag neem. Ze doen hun best maar!


Opgetogen rij ik rustig naar Alkmaar en hoor ondertussen dat het getekende contract in de bus ligt. Alles is rond, Alice heeft een nieuwe baan!!!


In Alkmaar gaat (met hulp) het lichtje aan en besluit ik niet om op te zeggen, maar te kijken of ik geld kan slepen uit de hufterige behandeling die ik gehad heb. Als het niet lukt zeg ik vrijdag alsnog op. Ik bel Ssssssssjef en regel een afspraak voor de volgende ochtend.

&#39;s Avonds schrijf ik mijn betoog uit en oefen op de mama, het zusje en de kat, maak een puntenlijstje en kan niet wachten op de ochtend.


Een lichte zenuw borrelt in mijn buik en druk hem weg. Ik heb de beste uitgangspositie die er is!

Mijn betoog is helder, duidelijk en scherp en hij kan niets anders dan me op ieder punt gelijk geven. 
Zo had het nooit gemogen.

Binnen anderhalf uur heb ik akkoord.


Ik spring inwendig een gat in de lucht. Mijn gezicht vertoont opluchting, maar die mag. Ik ben tenslotte slecht behandeld en krijg wat me toekomt.

Collega&#39;s maken zich druk, wat nou als je in die drie maanden niets vind? Met een stalen gezicht zeg ik dat het vast allemaal wel goed komt.


Hij denk gemakkelijk van me af gekomen te zijn. Het kost hem weliswaar
drie maanden, maar hij is mooi van me af. Hij probeert niet te laten
zien dat hij zeer tevreden is met deze situatie maar het straalt van
hem af. 
Dat heeft hij weer goed geregeld. En hij hoefde er helemaal niets voor te doen. Hij heeft duidelijk de beste deal.
Ik grinnik. Hij moest eens weten! 


Vrijdag heb ik een laatste gesprek met collega Ed. 
Gespannen zit hij tegenover me als ik mijn verhaal begin en zijn gezicht is goud waard op het moment dat ik vertel dat ik afgelopen maandag al te horen heb gekregen dat ik aangenomen ben. 
Ik vertel hem alles, de hoe, de waar en vooral de waarom en de opluchting straalt van hem af. 

Hij dacht al dat ik gek geworden was, zoals ik overal op reageerde. Zo weinig reactie, zulke onlogische reacties. 

Zo niet Alice! 

Ik zag mezelf groeien in zijn waardering. 


Hij is de enige die het weet, de enige waarbij ik moeite had mijn masker op te houden en eindelijk mocht het af. 

Alleen voor hem. De rest weet (nog) van niets.


Ik ben vrij. Letterlijk.

Een hele maand voor mezelf. 
Betaald en wel.

En 1 April begin ik bij mijn vele vele véle malen leukere baan.
Heerlijk!


 


(lees vooral ook aan de buitenkant) 


 


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
				<item>
					<title><![CDATA[Aan de buitenkant]]></title>
					<link>http://alice.blogse.nl/log/maart-2008/aan-de-buitenkant.html</link>
					<description />
					<dc:subject>alice.blogse.nl</dc:subject>
					<content:encoded>
	  				<![CDATA[
19-03 08


In de waas van de vakantie stap in maandag 28 januari de afdeling op. Mijn lijf is weer in Nederland, maar mijn hoofd is nog aan de andere kant van de wereld. Ik vertel over Down Under, en de eerste foto&#39;s vullen mijn beeldscherm als de chef me roept.


Met één woord haalt hij me uit mijn vakantie roes. Overplaatsing.

Nou was het al duidelijk dat ik niet meer op mijn plek zat, dat ik hier uitgegroeid was en de automatische piloot het over genomen had. Dat er te weinig werk was en er iemand weg moest.

Ik dus.


Hij oppert een locatie in Alphen aan de Rijn waar ik mijn eigen tent van zou kunnen maken en ondanks de schok vind ik het niet een slecht idee. Ik zit hier vastgeroest.


Ondertussen zit locatie Woudenberg enorm omhoog door ziekte en wil hij graag dat ik daar naartoe ga. Ik stem toe, op voorwaarde dat ik voor mijn reistijd vrije uren terug krijg, plus de normale kilometervergoeding.

Woudenberg is simpel en totaal niet creatief, maar ik heb een ander behangetje en dat is prettig. 
De reistijd is weliswaar lang, maar de radio staat hard, en het is tenslotte tijdelijk.


Ook Alphen aan de Rijn bezoek ik tussendoor, om te kijken wat ik er van vind en wat zij van mij vinden.

Ik probeer te doen alsof het me wat lijkt, maar het staat in neonletters boven mijn hoofd. 
Dit is het niet.

Op papier is het best aardig, maar eigenlijk pas over een stevig half jaar. Tot die tijd willen ze dat ik mijn tijd vul met het sorteren van de post.
Want daar heb ik natuurlijk een grafische opleiding voor gehad, om post uit te zoeken!


Dinsdag 26 februari stap ik vol goede moed weer de afdeling op. Woudenberg is klaar en ik wil weer aan de slag op mijn oude plekkie. Vastgeroest of niet, dit is vele malen beter dan Alphen. 


Met mijn jas nog aan loop ik naar mijn bureau om mijn tas daar neer te zetten en begroet mijn collega die op mijn stoel zit.
Zonder me aan te kijken en met paniek in haar stem zegt ze dat Chef me eerst wil spreken en mijn blik gaat over de plek waar ik 2 jaar heb gezeten. 


Hoewel, als je er naar kijkt ziet het er uit alsof ik er nooit gezeten heb...
Al mijn spullen zijn weg. 
De hele boel is omgegooid en al haar prummels vullen MIJN bureau. Ik ben met stomheid geslagen en slik mijn vuile woorden in. 
Niet nu, wees verstandig, niet nu.


Chef roept me bij me en legt de situatie uit. Hij stuurt me naar Alkmaar en &#39;we hebben het er nog over&#39;.

&#39;s Middags bel ik hem voor een afspraak voor de volgende ochtend.


Die woensdag doe ik hem een voorstel. 
Drie maanden geld en hij is voor het einde van de maand, de opvolgende vrijdag, van me af. 
Binnen anderhalf uur heb ik accoord. 


Vrijdag 29 februari is mijn laatste officiële werkdag, die ik vul met gedag zeggen en een zeer prettig gesprek met collega Ed.


Ik ben vrij. Letterlijk.

Heerlijk!


 


 
]]>
					</content:encoded>
				</item>
			
	</channel></rss>


