Weg

27-09 07

Het is begonnen.
Geen weg terug.
Geen weg. En dat is nou net waar het om gaat.
Mijn straat ondergaat een extreme makeover. En dat zal anderhalf jaar gaan duren. De komende periode zit ik midden in een enorme bouwput. Drilboren, vrachtwagens en werklui vullen komende tijd mijn uitzicht. En samen maken ze meer lawaai dan de normale gebruikers van mijn straat. Mijn huis trilt al als 'het rode rupsje' langs dendert, dus de gebroken kopjes declareer ik straks bij de gemeente.

Zo'n zandbak als voortuin is lastig. Planken voor de deur, met je hakjes in de modder, lawaai, gedoe en zand naar binnen lopen. Vervelend, lastig en irritant maar best wel te doen. Het is uiteindelijk om een mooiere straat te krijgen. Niks voor niks. Maar wat veel beroerder is, is vervoer. In de grootste zin van het woord.

Hoe komt mijn oma, die drie huizen verderop woont, met haar rollator naar de fysio? Ik zie haar niet door het zand ploegen... ze kan zich nu al bijna niet staande houden.
Hoe worden de winkels in de straat bevoorraad? Geen weg betekend geen auto, laat staan vrachtwagen, die er kan komen.
Wat als er ergens een ambulance nodig is? Als de buurman een hartaanval krijgt?
Waar moet ik mijn auto parkeren? Om over mijn bezoek niet eens te praten!

Als binnenstad bewoner vind de gemeente je lastig en geweldig. Fijn dat u in de binnenstad woont!
Sociale controle! Bedrijvigheid! Geen centrum zonder bewoners!
Maar gelieve wel op hun voorwaardes.
Niet in het centrum wonen met je auto! Centrum autovrij!
Parkeervergunning? Twee keer zo duur als elders in Haarlem. Bezoekers parkeervergunning? Grapje zeker, het idee alleen al! Overdag en op koopavonden parkeren in zo'n vijfentwintig straten van het centrum? Boete!
Invalideparkeerplekken schoten als paddestoelen uit de grond het afgelopen jaar, anderen verdwenen opeens voor laad-en-los plekken, en sommigen worden al weken in beslag genomen door zandzakken en containers. Vijf parkeer zandzakplaatsen in 1 kort straatje, want waarom één plaats in beslag nemen als je er ook twee in kan pikken.

Parkeren in de binnenstad is altijd al lastig geweest, maar nu is het bijna onmogelijk geworden. Je kan namelijk nergens meer komen. En deze facelift van het centrum maakt Haarlem niet coulanter naar zijn bewoners. Vijf minuten te vroeg parkeren in één van die niet-overdag-parkeren-straten? Met parkeervergunning en al krijg je net zo hard een boete. Op plaatsen waar het normaal gedoogd wordt voor bewoners om te parkeren krijgt iedereen opeens een boete. Iets of iemand ophalen met je knipperlichten aan wat langer duurt dan drie minuten? U voelt hem al...

Haarlem is míjn stad. Het centrum míjn stukkie. Ik woon al dertig jaar aan deze straat en ben er zeer gelukkig. Mijn familie woont al ruim een eeuw aan deze straat. Ik hoor hier! Maar het wordt me behoorlijk onmogelijk gemaakt. Drie boetes, zonder overtreding van de regels. Nergens meer mogen of kunnen parkeren en vooral de hardheid van parkeerbeheer. Juist me de puinhopen in het centrum verwacht je toch een beetje vriendelijkheid van de parkeerpolitie als vergunninghouder. Tot een bepaalde hoogte, uiteraard, maar ik vraag niet het onmogelijke.

Voor het eerst in al die jaren wil ik hier opeens niet meer wonen. Is de glans van centrumbewoner eraf. En dat heeft weinig te maken met de komende anderhalf jaar drilboren, vrachtwagens en werklui in mijn uitzicht.

 

 

Alice | 27-09-2007 | 14:13 | Link | Reacties (0)

Nuonzin

25-09 07

De Nuon is gek.

Na zeven jaar blijk ik niet voor mijn eigen gasmeter te betalen, maar voor die van de buuf. En zij dus voor mij.
Na mijn constatering hadden ze zeven maanden nodig om tot dezelfde conclusie te komen.
Na vier nieuwe jaarafrekeningen moest ik vooral bij betalen. En een 'specificatie rekening' die nóg eens bijna 650 euro aan gaf.
En na één enkel telefoontje waar die betaling voor zou moeten, zijn krijg ik geld terug! En niet zo weinig ook!

Ik geloof het nog niet. Die bulk geld is niet voor mij.
Die bulk geld moet ik eigenlijk betalen, of blijkt voor de buuf te zijn en niet voor mij. Hoe dan ook... haar belofte neem ik niet voor de waarheid aan. Nog niet.

Ik wacht rustig af.
Op de brief waarin staat dat het voor mij is.
Op mijn afschrift met dit enorme bedrag op mijn rekening.
Of op de excuus brief dat ze (weer) een fout gemaakt hebben.

Rare jongens die Nounianen....




Alice | 25-09-2007 | 23:16 | Link | Reacties (1)

Anders

18-09 07

Het licht aan, de knop om en de kogel door de kerk.
Want het moest anders.
IK moest anders... en dat deed ik.
En met veel minder moeite dan ik verwacht had.
Ik doe niet alleen anders, ik vóél me ook anders.

Ik bel mensen, mensen bellen mij, ik spreek af, boek een cursus, neem tennis lessen, ik spring in het diepe, de tv is vaker uit, ik zoek en vind en wórdt zelfs gevonden.
En daarbij slaap ik ook nog eens heerlijk.
Geen nachtelijk gespook, geen malende gedachten voor het slapen gaan; ik voel me rustiger, ontspannen en ik bruis van energie.

Er ging een hele zware avond aan vooraf. Waarin ik dingen zei die ik helemaal niet wilde zeggen. Die niet bij dat gesprek hoorde. Maar het stond al weken, nee maanden, op springen.

Het ging allemaal ook helemaal niet slecht, ik moest dat alleen ook zélf zien. En daarnaast tot de conclusie komen dat ik het zelf op moest lossen. Dat ik zélf de oorzaak was en ik niemand anders de schuld kon geven.

Heel even deed dat zeer. Dat 'mijn schuld'.
Het is best heftig om er achter te komen dat jouw manier niet de juiste is, maar er ligt nu wel een enorm gewicht naast me in plaats van op mijn schouders. Ik stijg bijna op!

Mijn vriendjes zijn leuk, mijn vriendinnetjes zijn leuk, de nieuwe leuk nieuw, de oude leuk oud. Maar vooral ikzelf ben weer leuk.
Ik voel me leuk. Ik voel me mooier, ondanks mijn eerste rimpel; slanker, ondanks de extra kilo en ik voel me vooral niet meer alleen, ondanks mijn vrijgezellen bestaan.

Ik voel me geweldig!
En dat is pas echt leuk.




Alice | 18-09-2007 | 23:12 | Link | Reacties (6)

Kies met verstand

07-09 07

Mijn tas met plastic muntjes en kraaltjes is gehavend en sommige muntjes hangen er gekneusd bij. De aanval van nerveusiteit konden ze niet aan. Ik zit in de wachtkamer en pulk afwezig aan de muntjes.
Ik ben er niet, ik ben hier niet. Het is zo over. Over een half uur sta ik weer buiten. Wat is nou een half uur?

Een jong meisje met wit hoofddoekje roept mijn naam en schorvoetend dwing ik mezelf haar te volgen. Ik concentreer me op haar glimmende spierwitte hoofddoek en besluit dat ze die allemaal maar moeten dragen. Uit hygienisch oogpunt een letterlijk en figuurlijk een prachtige oplossing.
Ik hap in een uitsteeksel, noppen drukken zich tegen mijn hoofd en het aparaat draait piepend om mijn hoofd.
Zo... de binnenkant staat op de foto.

Ik mag nog even plaats nemen en dan komt ze me zo weer halen. Het angst zweet breekt me uit. Als ze me nu komt halen moet ik! Het duurt nog lang voor ze weer komt en stiekem hoop ik dat ze me vergeten zijn. Zal ik vluchten nu het nog kan?
Dan staat ze daar en als een mak schaap volg ik haar naar het schavot.

De dokter geeft me een hand en ziet de paniek uit mijn ogen schieten. Voor ik op de stoel moet gaan we eerst samen uitgebreid mijn inwendige foto bekijken en hij vertelt wat hij allemaal van plan is. Ik hoor hem wel, maar registreer het niet en staar naar mijn foto. Ik hoop, ik bid, ik smeek om kleine kiesjes. Kiesjes met één aan elkaar gegroeide wortel. Kiesjes die niks nodig hebben om uit mijn kaak te gaan.
"Wat vind je het engst?" vraagt de martelman. En hij lacht om mijn "Dat ik mijn mond open moet doen."

Hij duwt de verdovingsnaald vier keer in mijn kaak. Twee links, twee rechts waarvan twee in mijn gehemelte en twee in mijn tandvlees. Dit ken ik. Dit is niet eng. Hooguit vervelend. Binnen tien minuten is het grootste gedeelte van mijn mond verdooft en staat mijn beul weer voor me. Ik sluit mijn ogen, open mijn mond en neurie vals mee met de radio terwijl Doctor Pain in mijn mond wroet. "Nu voel je dit, en dan doe ik dat en hup! Daar is ie al!"
Van schrik open ik even mijn ogen. Nu al? Was dat alles?
Hij stort zich op de andere kant van mijn kaak en plukt daar met maar een heel klein beetje meer moeite mijn andere kies uit zijn holte. Plop! "Zo..... hechtinkje er in..... Klaar!"

Mijn mond kan weer dicht, mijn ogen weer open en Doctor Frankenstein krijgt langzaam zijn eigen gezicht terug... en wat voor gezicht! Leuk, blond, een jaar of 35. Hij was lief, zachtaardig, begripvol...
"Doctor Love.
He can cure my every pain. He can make me well again.
Doctor Love.
***
He's the reason why my face is all aglow"

Ik zie er uit als een hamstertje maar pijn heb ik niet echt. Ik heb dus ook voor niets mijn tas gesloopt.
Als ik dit van tevoren geweten had...
Had ik een leuk jurkje aan gedaan!

 

 

Alice | 07-09-2007 | 13:19 | Link | Reacties (3)