Alice
06-06 08
De eerste keer was best grappig. Het was er namelijk nog maar net, en dan kan je deze humor wel waarderen. Maar het bleef wel bij de eerste keer. De tweede keer was gelijk al vervelend en irritant.
Vooral anderen vonden het toen heel grappig. Iedere keer weer. Zo grappig, dat het een grote hit werd en dat kon natuurlijk ook niet uitblijven met zo'n geweldige tekst.
Zo'n enorme hit dat het na jaren zomaar weer geroepen kan worden.
Je schud een hand, zegt: 'Hoi. Ik ben Alice.', en je krijgt geen naam terug, maar een 'Hoi Alice, who the ffff...'.
Om vervolgens, schuddebuikend om hun eigen grap, te vergeten hun eigen naam te noemen.
Ik ben de eerste Alice die ze ontmoeten, da's duidelijk.
Gelukkig sta ik niet alleen. Alle Suzanne's, Anne's, Annebelle's en Hélène's kennen de kwelling die hun voornaam met zich mee brengt.
Hoewel ik soms liever Suzanne had geheten.
Of Anne, of Annebel, of Hélène.
Want dan zijn ze 'stapelgek op jou', 'niet meer bij te sturen', dan 'wordt het niets zonder jou', of ben je 'belle'.
Bij Alice weten ze nog steeds 'the f*ck' niet wie ze is.
Hoewel Alice tegenwoordig al weer een tijd 'zo duidelijk is'.
Dat is dan weer prettig.
Alleen dat je niet meer aan me vast zit vind ik dan wél een beetje jammer...
