Bye bye Ozzie, C U soon!
30-01 08
Daar zit je dan... in een klein koud landje, achter mijn bureautje terwijl de regen tegen het raam klettert.
Als ik mijn ogen sluit ben ik weer in Taupo, in Darling Harbour, in Kaikoura, maar zodra ik ze open zit ik weer midden in de harde, natte realiteit.
Vier weken vlogen voorbij; vier weken mooie dingen, prachtige plekken, geweldige mensen en verschrikkelijk veel lol.
Oud & Nieuw in Sydney, shoppen in Melbourne, genieten in Christchurch, zwemmen met zeehonden in Kaikoura, eten in Wellington, vergapen aan glowworms in Waitomo en A1 feest in Taupo. Om maar even wat te noemen.
Bart, Purple, Neil, Andrew, Josh, Mark, Chris, Alan, Tony; nieuwe mensen, leuke mensen. (met een enkele leuke man ertussen)
Het kriebelt.
Ik wil terug.
Vandaag nog.
En wie weet... misschien zelfs semi pertinent...
Taupo and the Lake
22-01 08
We hebben net gekookt, een pasta prutje, en zitten op ons balkon. De zon zakt achter de berg aan de overkant en schijnt een oranje gloed over het meer. Zachte wolken worden omrand door roze tot violet licht en een licht briesje brengt de warmte langzaam naar een aangename avond temperatuur.
Het meer spoelt kleine golfjes over de stenen langs de rand; het huis van een vijftal zwarte zwanen.
Ze steken hun kop diep in het purperen water opzoek naar hun avondmaal.
We luisteren naar het zacht klotsende water en hun bewoners en kijken ademloos naar de zonsondergang... zo mooi heb ik ze zelden gezien.
Een late waterskier glijd over het water achter de speedboot en trekt strepen in het nu dieprode glinsterende water. Felroze, oranje en paarse lichtbundels kleuren de wolken die fel afsteken bij de knalblauwe tot diep blauwe lucht...
Wat een vakantie...
Christchurch
10-01 08
Het is kort, maar jullie moeten het er maar even mee doen...
We zijn in Nieuw-Zeeland!!!!
Christchurch welteverstaan.
1 dag, en dan gaan we al weer verder met de trein (die morgen om 7 uur 's ochtends vertrekt!!!)
Oh, en er is maar een tijdsverschil van 12 uur!
Tijd om mooie dingen te gaan zien!
Melbourne en Wij
06-01 08
Een normaal mens, boekt een hotel.
Wij niet.
Een normaal mens boekt een vlucht van Sydney naar Melbourne.
Wij niet.
Wij slapen in Sydney in jeugdherberg "The Asylum" (het gekkenhuis), waar de kakkerlakken groter zijn dan je bed. Waar je de badkamer moet delen, en het vloerkleed vuile-voeten-grijs is. Waar de tafel-ventilator zo stoffig is dat hij achteruit blaast en die boven je hoofd levensgevaarlijk zwiept als je het in je hoofd haalt deze aan te zetten. (het sneeuwt!!!)
Wij boeken helemaal geen hotel voor in Melbourne, want wij zien wel waar we eindigen.
Wij rekenen op de vriendelijkheid van Joshua, een vriend van K., om ons mee te nemen naar Melbourne, 880 kilometer op de achterbank van zijn aircoloze auto. We weten helemaal niet zeker dat hij komt, en of we mee mogen, maar we gaan er wel vast vanuit.
Het lukt. Wij wel.
Josh nam ons mee. Geen probleem.
We zitten in een (100% bug vrij) Formula 1 hotel, midden in het centrum, voor evenveel geld als het beestjesparadijs.
We hebben aico, drie slaapplekken, een eigen douche, een eigen wastafel, een eigen toilet en verse kraakheldere handdoeken.
Het is hier warmer (alleen dag 1 gelukkig) dan Sydney, goedkoper dan Sydney en onze buurt is veiliger dan Sydney.
Melbourne is fijn!
Vinden Wij.
Het mist alleen een Darling Harbour...
Happy New Year from Down Under!!!
03-01 08
Het is alweer de laatste volle dag die we hebben in Sydney.
Niet te geloven, wat gaat dat snel!
De vlucht was lang, heel lang, maar goed te doen. Onze stoelen waren goed, onze buren gezellig dan wel bijna onzichtbaar, het vliegtuigvoer te doen en slapen ging prima.
Ook de 7 uur durende stop-over op Kuala Lumpur ging vlot voorbij en voor we het wisten stonden we in het brandende zonnetje van Australie.
De goede vlucht en de eerste vroege nacht in ons aftandse hostel overwint de komst van enig jetlag. We zullen dus niet omvallen van de slaap als Oud & Nieuw zich aankondigd.
We shoppen in Paddy's Market, drinken frappachino's bij Starbucks, hangen in een van de prachtige parken in Sydney en zoeken bijna iedere dag onze favoriete spot op. Darling Harbour.
Oud & Nieuw, en dus ook de verjaardag van K. is al voor ons gepland. Een vriend van K. heeft kaartjes geregeld voor een feestje met prachtig uitzicht op het vuurwerk op de brug om middernacht. Het blijkt niet zomaar een feestje, maar een die al maanden uitverkocht is, in het Luna Park. De ticket prijzen zijn zo ver boven ons budget dat als we dat geweten hadden we ze niet zomaar aangenomen zouden hebben.
Luna Park blijkt een grote kermis-achtig park te zijn, net naast Harbour Bridge en ondanks de enorme ticket prijzen is het volkomen uitverkocht. Hoewel uitverkocht qua hoeveelheid mensen behoorlijk anders is in Australie dan in Nederland. Iedereen heeft ruimte om te staan, te dansen, te feesten en de rij voor de populairste atractie is niet langer dan een half uur. De nacht is zwoel, de alcohol stroomt rijkelijk, de lichtjes van de atracties maken alles vrolijk en het vuurwerk om 12 uur (10 uur eerder dan in Nederland!) is prachtig.
We vermaken ons met mensen kijken, dansen en de atracties en Bart sleept ons mee voor een potje 'kamelenrace'. Je weet wel, ballen in het juiste gat gooien zodat jouw kameel sneller loopt en je die grote pluchen beesten wint.
K. staat op 3, Bart op 4 en ik op 5.
Het startsein wordt gegeven en een kabaal van rollende en vallende poolballen overstijgt het verslag van de race. Ik concentreer me volledig op het ballen gooien en ga veel te lang door, de winnaar is al bekend.
Nummer 5 heeft gewonnen.
Nummer 5?
Eh... IK heb nummer 5!
Wiehoe!!! Geen idee wat ik gedaan heb, maar het werkte! Ik kies een rood hondje (85 cm hoog) uit, onder gejoel van K. en Bart.
NOG EEN KEER! Gilt K. en ze betaald de meneer.
Weer stort ik me op de ballen en hoor de man op de achtergrond 'number 5 in the lead' roepen. Joh... het zal toch niet?
Maar het gebeurt wel. Nummer 5 wint, voor de tweede keer. Ik kies een zelfde hondje uit, maar dan in het blauw en het kan niet uitblijven. Een derde keer moet! Bart verdient ook een pluche beestje!
Ondanks het stomme spelletje giert de adrenaline door mijn lijf. Wat een grap als ik nu weer win... en dat wil ik.
Ik gooi alsof mijn leven er vanaf hangt.
"Can she do a hattrick?"
Yes I can!
Ik kies het grootste beest (1x1 meter en knalroze hond) uit dat ze hebben en wandelen in 10 minuten weg met 3 winnings.
Uiteindelijk zullen ze alle drie met Bart mee naar huis gaan, ik heb nog een reisje voor de boeg, maar ze leverden heel veel aandacht en opmerkingen op.
En zelfs een 'new years kiss'...
