In bed met...

29-02 08

En weer een lachsalvo uit de hoek!
Jouw tafel is ook niet ongezellig, zeker niet, maar die ene tafel in de hoek daar... Die hebben zo verschrikkelijk veel lol dat je je er jaloers aan ergert. Ze houden maar niet op!
Er wordt gebulderd van het lachen, gegild zelfs, en dat iedere drie minuten.
Zat je zelf eigenlijk ook maar aan die tafel...

En dat zat ik.

Vriendin was jarig en vierde dat in de kroeg slash eetcafé en de tranen biggelden over mijn wangen.
Vriendin heeft humor. Veel humor.
En de vriendinnen van Vriendin ook.
Er werd meegezongen, althans, we deden een poging tot, en het eten werd koud van de vele grappen die over tafel gingen.

Een nummer van Enrique Iglesias klinkt, en een aantal dames zwijmelen weg.

"Lieverd, als hij in mijn bed zou liggen, schop ik jou er uit!" roept Vriendin naar haar vriendje.
"Meisie, als hij in jouw bed ligt, kom ik er bij!!!"  roept vriendin van Vriendin uit.

"Als hij in mijn bed zou liggen..." zeg ik met de dames mee, "Kom ik ook bij jou in bed!"

En weer een lachsalvo uit de hoek.

 

 

Alice | 29-02-2008 | 23:08 | Link | Reacties (1)

Transparant

18-02 08

Het is druk op de A1. Net als altijd eigenlijk. Het duurt even voor ik met 20 km per uur in mag voegen, maar al snel kan ik tempo maken.

Mijn gedachten dwalen af. Nee... mijn gedachten waren al weg. 
Ik rijd keurig door, haal in, rem optijd en trek een gekke bek naar een halve zool die mijn achterbank van heel dichtbij wilde bekijken maar de automatische piloot staat zeker aan.
Amersfoort - Amsterdam is een heel eind op de A1 en hele scenario's trekken aan me voorbij.

Tot het tot me door dringt dat ik nu toch wel bijna bij de A9 zou moeten zijn.
Mijn blik wordt wijder en opeens vallen me de enorme hoeveelheid bomen op. "Goh, dat me dat niet eerder opgevallen is" denk ik nog naïef.

En dan valt alles op z'n plek.
De vele, onbekende bomen; mijn radiozender die het nog steeds niet doet; de zon in mijn rug... Hoe lang geleden zag ik het laatst een bordje 'Amsterdam'? 
Ik zal toch niet....

Een groot blauw bord doemt op aan de horizon. 
Ik kan het nog niet lezen, maar het bloed stroomt al naar mijn wangen.

Apeldoorn.   In koeieletters.

Een mooie 40 kilometer de verkeerde kant op.
Ik schiet in de lach. 
Hoe vaak heb ik dit stuk, nou ja... het goeie stuk naar huis, de laatste weken nou al gereden??? 
Een stuk of 10?
Hoe krijg ik het dan voor elkaar zo verschrikkelijk blont te zijn dat ik er pas na veertig kilometer achter kom dat ik de verkeerde kant op ga?

Hoog blont. Wit blont. Bijna transparant...
Dat kan bijna niet anders...




Alice | 18-02-2008 | 21:35 | Link | Reacties (2)

TOIIING...

05-02 2008

Hij heeft een schoteltje met draden op z'n hoofd en het vreemde apparaat maakt geluid.
Een soort gong; alsof iemand met een hamer een tik geeft op een metalen plaat.

TOIIIING...
TOIIIING...
TOIIIING...

Iedere 5 tot 10 seconden klinkt het.
Als je er naast staat hoor je bijna niets, maar de gong gonst door zijn hoofd.
Iedere 5 seconden, een half uur lang.
Na dertig minuten mag hij even weg, een kop koffie, een sigaret, een toilet bezoek, een praatje met iemand in de gang, en het hele circus moet opnieuw.
Weer een half uur lang...

TOIIIING...
TOIIIING...
TOIIIING...

De gong is te verdragen, maar echt prettig is het niet.
Ik verwachtte maar één dag onder het apparaat, maar vandaag en morgen moet hij weer.

TOIIIING...
TOIIIING...
TOIIIING...

Maar stel je nou toch voor dat het werkt!
Dat ze hem met dit magneten apparaat aanvalsvrij kunnen krijgen!

Mijn broer is de aller, aller eerste in heel Nederland waar ze dit op uit gaan proberen, na grote vorderingen in Amerika.

Mijn vingers hebben kramp van het duimen...

 

 

Alice | 05-02-2008 | 12:43 | Link | Reacties (2)