Het wondere land van Alice

Hubbabubba?

23-02 06

Soms vraag ik me af of ik wel genoeg vrouw ben. Van binnen dan, van buiten ben ik duidelijk een vrouwtje, daar bestaat geen twijfel over. Maar als ik me soms met andere meiden vergelijk denk ik: "Zo zit ík niet in elkaar... "

Ik ben niet zo'n tuttelaar...
Ik geef niet om ieniemienie tasjes die je onder je oksel moet plakken. Ik heb niet voor ieder outfit een bijpassend tasje en al helemaal niet een portemetnix die zo schattig bij mijn ieniemienie tasje past.
Een simpele zwarte tas, 3 grote vakken waar nog meer in kan dan die van Mary Poppins met een lang hengsel zodat hij ook over mn hoofd kan. Verschrikkelijk bijpassend, en heerlijk praktisch.

Ik geef niet zo om sieraden. Ik heb niet voor ieder outfit een bijpassend kettinkje. Ik draag zelden oorbellen, heb maar 2 ringen en armbanden zijn lastig en vervelend.
Ik heb wel meer kettingen, maar wissel zelden. Mijn grote favoriet heb ik jaren geleden van mijn moeder gepikt en hangt sindsdien om mijn nek. Mijn sieraden zijn dus eigenlijk altijd hetzelfde: ketting, 2 ringen en een horloge.
Velen om me heen hebben dat heel anders... overal een andere bij en het liefst moet het je tegemoet schitteren. "Bling-bling" dus. En als ik ergens een hekel aan heb, zowel aan het woord als aan het soort is het wel "bla-bla".

Ik geef niet zo om make-up. Als ik 's ochtends opsta gooi ik twee streepjes op mn ogen en als ik er zin in heb gaat er ook mascara op. In het weekeind ga ik heerlijk neutraal de stad in en alleen bij bijzondere gelegenheden komt de ogenschaduw tevoorschijn.
En dan nog is het niet al te heftig, geen smoky eyes en knallende lippenstift (die ik één keer thuis op doe en nooit mee neem).

Als ik uit ga bedenk ik onder de douche wat ik aan ga trekken, en dat word het ook.
Ik sta langer onder de douche dan voor de spiegel en mijn haar zit in 5 minuten. Ik hoor dus bij het kleine groepje vrouwen die de kunst van er-goed-uit-zien-zonder-verspilling aardig onder de knie heeft. Ik zie er (bijna) altijd prima uit en hou de hoeveelheid haar op ongewilde plaatsen keurig bij.

Scheren kan en doe ik, epileren daarentegen is een heel ander verhaal...
Die wenkbrauwen van mij zijn een ondergeschoven kindje. Gelukkig heb ik een zusje die eens in de zoveel tijd me op de bank pint met een pincet in de aanslag. Aanval op de wildgroei! Ze plukt en trekt tot mijn wenkbrauwen weer een keurig boogje vormen, haalt de overloop tussen de één en de ander weg en werpt zich vol overgave op die ene meeëter op mijn neus. Ik kan er voorlopig weer tegenaan.

Maar gisteren had ze iets nieuws.... voor mij volledig onbekend en angst aanjagend.
Roze, dik en warm. Het leek een beetje op hubbabubba kauwgom, maar zo onschuldig was het zeker niet. Paniek, paniek! Peeuw, peeuw! Wat ga je doen??? Nee, nee, nee, dat niet!!! Ze smeerde een kloddertje roze hier, een kloddertje roze daar, en rats! weg was al mijn overbevolking!

Het ging snel, geruisloos en pijnlijk. Mijn eerste aanraking met hars.
De horror! Ik ben absoluut niet genoeg vrouw...

Categorie: Februari 2006

Alice | 23-02-2006 | 11:46 | Link | Reacties (2)