Inpakken
Sokken, schoenen, ondergoed, spijkerbroek, zwarte trui, groen shirtje, zonnebrandcreme, zonnebril, niet mn tandenborstel vergeten...Hubbabubba?
23-02 06
Soms vraag ik me af of ik wel genoeg vrouw ben. Van binnen dan, van buiten ben ik duidelijk een vrouwtje, daar bestaat geen twijfel over. Maar als ik me soms met andere meiden vergelijk denk ik: "Zo zit ík niet in elkaar... "
Ik ben niet zo'n tuttelaar...
Ik geef niet om ieniemienie tasjes die je onder je oksel moet plakken. Ik heb niet voor ieder outfit een bijpassend tasje en al helemaal niet een portemetnix die zo schattig bij mijn ieniemienie tasje past.
Een simpele zwarte tas, 3 grote vakken waar nog meer in kan dan die van Mary Poppins met een lang hengsel zodat hij ook over mn hoofd kan. Verschrikkelijk bijpassend, en heerlijk praktisch.
Ik geef niet zo om sieraden. Ik heb niet voor ieder outfit een bijpassend kettinkje. Ik draag zelden oorbellen, heb maar 2 ringen en armbanden zijn lastig en vervelend.
Ik heb wel meer kettingen, maar wissel zelden. Mijn grote favoriet heb ik jaren geleden van mijn moeder gepikt en hangt sindsdien om mijn nek. Mijn sieraden zijn dus eigenlijk altijd hetzelfde: ketting, 2 ringen en een horloge.
Velen om me heen hebben dat heel anders... overal een andere bij en het liefst moet het je tegemoet schitteren. "Bling-bling" dus. En als ik ergens een hekel aan heb, zowel aan het woord als aan het soort is het wel "bla-bla".
Ik geef niet zo om make-up. Als ik 's ochtends opsta gooi ik twee streepjes op mn ogen en als ik er zin in heb gaat er ook mascara op. In het weekeind ga ik heerlijk neutraal de stad in en alleen bij bijzondere gelegenheden komt de ogenschaduw tevoorschijn.
En dan nog is het niet al te heftig, geen smoky eyes en knallende lippenstift (die ik één keer thuis op doe en nooit mee neem).
Als ik uit ga bedenk ik onder de douche wat ik aan ga trekken, en dat word het ook.
Ik sta langer onder de douche dan voor de spiegel en mijn haar zit in 5 minuten. Ik hoor dus bij het kleine groepje vrouwen die de kunst van er-goed-uit-zien-zonder-verspilling aardig onder de knie heeft. Ik zie er (bijna) altijd prima uit en hou de hoeveelheid haar op ongewilde plaatsen keurig bij.
Scheren kan en doe ik, epileren daarentegen is een heel ander verhaal...
Die wenkbrauwen van mij zijn een ondergeschoven kindje. Gelukkig heb ik een zusje die eens in de zoveel tijd me op de bank pint met een pincet in de aanslag. Aanval op de wildgroei! Ze plukt en trekt tot mijn wenkbrauwen weer een keurig boogje vormen, haalt de overloop tussen de één en de ander weg en werpt zich vol overgave op die ene meeëter op mijn neus. Ik kan er voorlopig weer tegenaan.
Maar gisteren had ze iets nieuws.... voor mij volledig onbekend en angst aanjagend.
Roze, dik en warm. Het leek een beetje op hubbabubba kauwgom, maar zo onschuldig was het zeker niet. Paniek, paniek! Peeuw, peeuw! Wat ga je doen??? Nee, nee, nee, dat niet!!! Ze smeerde een kloddertje roze hier, een kloddertje roze daar, en rats! weg was al mijn overbevolking!
Het ging snel, geruisloos en pijnlijk. Mijn eerste aanraking met hars.
De horror! Ik ben absoluut niet genoeg vrouw...
Ik heb een nieuwe telefoon!
22-02 06
Eindelijk, eindelijk heb ik wat uitgezocht. Nieuw abonnementje erbij (nummer mee, anders wordt t nooit meer wat met mij) en uiteraard met een gratis belaparaat.
Een zilvergrijze Swamswung, met een klepje enzo. Hij heeft officieel ook een nummer, maar ik tracht zo min mogelijk in hokjes te denken, dus zo'n nummer vergeet ik maar weer snel.
Er zit een foto- en een videocamera op, internet, bloe toets, ukkenullige spelletjes, en nog meer koele functies die je nooit gebruikt.
Al zou ik weten hoe het werkt, dan nog wil ik het niet gebruiken.
Iedere flapdrol heeft tegenwoordig een computer thuis. Waarom zou je dan op je telefoon, met schermpje van 4x6 cm willen internetten? Daar heb je toch je compu voor?
Tv's worden groter en groter, flatscreens van 109 cm zijn bijna de standaard geworden.
Waarom wil je dan in hemelsnaam op je minischermpje van 5x4 tv kijken???
Blue tooth begrijp ik al helemaal niet. Dan kan je leuk gegevens uitwisselen met de persoon in de volgende coupe ofzo. 'Hmmm... eens kijken of er nog iemand in een straal van 5 meter z'n bloe toets aan heeft.' En dan? Ikkeniebegrijp.
Een telefoon moet bellen. Je moet gebeld kunnen worden. Sms is geweldig. En een agenda en wekker vind ik een groot pluspunt, maar al die andere onzin...
Ja, ik ben het met je eens, een camera (of 2) erop is leuk, een gezellig ringeltje is prima, een stemopnemer is handig als je iets moet onthouden, en een rekenmachine is ook fijn.
Maar dat is leuk extra voor erbij, alles behalve een must. Voor mij dan.
Er zijn ook mensen die absoluut accuut-en-wel-nu de aller aller aller nieuwste foon moeten hebben anders heeft hun leven geen zin meer. Ze betalen grof geld voor het must-have glimmend kletsijzer, om over drie weken te balen want er is een nieuwere, mooiere, koelere uit.
Vijf-, zeshonderd euro word er even neer gelegd alsof het nix is, er wordt mee geshowd tot je er gek van wordt en alle ringeltjes worden gehoord.
Jahaa! Je hebt een nieuwe telefoon! Gefeliciteerd hoor!!!
Maar op dit moment ben ik ook even zo'n foonofiel...
Ik heb een nieuwe! Ik heb een nieuwe!
En hij is mooi, en handig met allerlei leuke dingen erop enzo! Met een foto- en een videocamera, internet, blue tooth, ukkenullige spelletjes, en nog meer koele functies!
Klokken en klepels
21-2 06
Soms voel ik me weer acht jaar oud... ik heb spontaan twee staartjes met een mooie krul erin die vrolijk meedeinen met mijn huppellende gang naar school.
Als je acht bent kan alles nog. De toekomst is nog helemaal open, en als je geluk hebt is het ergste wat je overkomen is een ruzie met je vriendinnetje. Je maakt je niet druk over grote-mensen-dingen, echt huiswerk is er nog niet en vakanties duren een eeuwigheid.
Je mama is de beste, je papa is een held en je broer een eikel.
Het is stralend weer, het regent pijpenstelen, of er liggen dikke pakken sneeuw. Grijzig, saai weer bestaat niet. Je bent oud genoeg voor de achtbaan, maar hoeft je nog niet druk te maken over een middelbare school. Heerlijk!
Dit soort momenten zijn schaars, maar vandaag was t er weer...
Ik was weer even acht...
Ik ging vandaag bij mij m’n ouders langs, zoals ik wel vaker doe. Ze wonen op werpafstand bij me vandaan (of eerder, ik bij hun) dus langs is erg makkelijk. Even met de mama kletsen. Gewoon de gang van alledag bespreken, bakkie koffie, beetje hangen...
Ze verteld over haar boekenclubje, over het boek, de gekkigheden van de andere dames, en over de peesontsteking van één van hen. “Oh, je hebt een dit-en-dit!” En ze wordt met grote ogen aangekeken. Ze legt uit wat het is, hoe het voelt, hoe het komt. De dame met de ontsteking knikt heftig en beaamt wat ze zegt. “Uiteraard weet ze dat! Ze is ons wandelend encyclopedie!“
Mijn moeder weet alles. Mijn moeder heeft een hoofd voor weetjes. De meest vreemde en bijzondere feiten van zo goed als alles kan ze rustig oplepelen. Met een mooi illustrerend verhaal er omheen. Als ik iets niet weet dan bel ik mam. Die weet het wel.
Vol trots kijk ik naar haar als ze haar verhaal doet, en slaat het acht-jaar-oud gevoel toe... mijn mama is de beste!
Ik verzucht dat ik een beetje meer van haar soort hersenen had gewild, want weetjes zijn niet zo aan mij besteed...
Mijn hoofd is meer voor klepels...
of was het nou voor klokken?
