Groot, groter, Nederland
17-07 08
Waar een klein landje groot in kan zijn!
We zijn goed met water.
Tegen water eigenlijk.
We moeten ook wel, willen we geen natte voeten krijgen.
We voerden de hele wereld over, ontdekten vele landen en mochten zelfs als enige handel drijven met sommige landen.
We hebben fijne sporters.
Schaatsers, zwemmers, voetballers, judoca's.
Je kan niet om ze heen.
We zijn o zo tollerant.
Winkels waar je softdrugs kan kopen en roken, de roze buurt, je mag geloven wat je wilt en vallen op wie je wilt.
Ziek, zwak, misselijk?
De overheid helpt u.
Menig land heeft de dingen slechter geregeld.
Maar we hebben nu iets nieuws.
Waarin we beter zijn dan de rest van de wereld.
Bovenaan de lijst zelfs.
Ondanks dat Nederland maar een speldenknopje op de aardbol is (er zijn zelfs steden die een even groot oppervlak hebben) gaat Nederland voorop met de verandering van het klimaat!
En dat is toch heel bijzonder...
Precies daar waar Nederland ligt gebeurt het dus.
Warmer. Natter. Droger. Kouder. Meer wind. Meer zon. Meer hagel, ijzel, sneeuw.
En het volgt erkaar in sneller tempo op.
Twee keer zo snel als elders op deze wereld.
Knap he?
Weer iets waar een klein land groots in is!
Doe Maar!
Groen en geel.
Twee uur lang.
Gevolgd door groen en roze.
Voor bijna drie uur.
Het groen/roze was geweldig. Heerlijk jaren 80.
Oude grijzende jongetjes op het podium die een privé feestje hielden onder het oog van duizenden anderen. Die bij gelegenheid de armen in de lucht staken, mee schreeuwden, deinden.
Een springende, golvende menigte. Ooit jong toen de nummers voor het eerst op de radio waren. Zich wentelend in nostalgie bij het zicht van al dit groen/roze.
Eén nacht alleen, 32 jaar, Belle Helene, De bom, Doris Day, Is dit alles, Pa, Ze is van mij... Ze zouden het zelf niet eens hoeven zingen.
De teksten galmden na de eerste tonen al door de Kuip.
"Dit is een lied over een plant."
Een oorverdovende kreet stijgt op van het publiek en je kan die joint bijna ruiken.
Het groen en geel, voorgaande aan dit feest, was van ons.
En velen, velen om ons heen.
Twee uur lang zagen we de Kuip, maar kwamen we niet in de buurt. Ver voor de Van Brienenoordbrug stonden we stil. De klok sloeg kwart over zeven.
Bijna drie kwartier later hadden we het water gepasseerd en nog 30 minuten later konden we P5 zien liggen.
Maar we mochten er niet op.
Het leek een goed plan, vantevoren een parkeerkaart kopen, maar het maakte niks uit. Weggegooid geld. We moesten rechtdoor, over het (Varkenoordse)viaduct, om daar te draaien en achteraan weer aan te sluiten. Alleen zo mocht je P5 op.
En uiteraard was het vol toen we, weer een half uur later, dit viaduct terug gekropen waren.
Onze enige mogelijkheid... terug over het viaduct.
De klok sloeg negen uur.
We hadden het opgegeven. Gingen al bijna weer naar huis toen we een klein verstopt, vrij leeg, parkeertereintje vonden.
Voor we onze plekken bereikt hadden was het dik kwart over negen en misten we het eerste half uur.
"Doe maar net alsof je neus bloedt.
Oe oe oe oe oe
Jaha-a-ahaha"
Gebroken
08-07 08
Er zat nog niet eens een barst in.
Geen blusje, geen krakkeltje, niets.
Helemaal punt gaaf.
En dat na een dikke acht en een half jaar.
Ik vond het best knap.
Andere dingen braken wel.
Door mij.
Door een ander.
Maar dit niet.
Nooit.
En ook nu was het niet eens mijn schuld.
Ik maakte het niet stuk.
Maar het ging toch.
Eigenlijk was het de schuld van de regen.
Daardoor moest het raam dicht.
En zocht de kat andere routes.
Het keukenraam, dat op een klein kiertje stond, lonkte.
Het was een slechte nacht.
Voor mij.
Om half twee vannacht raapte ik de scherven van de keuken vloer.
Mijn eerste bord.
Gesneuveld.
Ik heb hem begraven in de vuilniszak.
Robert ten Brink
04-07 08
Mijn oog valt op een stel. Ze smoezen een beetje.
Ze kijken mijn kant op.
Ze wijst. Naar mij. En hij knikt ja.
We hebben zowaar een kruk kunnen bemachtigen in de drukke kroeg. Eigenlijk gingen we voor een drankje, maar het is erg gezellig vanavond. Het blijft niet bij een enkel drankje.
Weer kijken ze naar me. Ken ik ze? Zien ze me aan voor het zusje? Ze lachen en ik lach niet begrijpend terug.
Dan komt ze op me af. Een klein donker vrouwtje met hele blije ogen. "Hoe heet je?" vraagt ze. Ze legt haar hand op mn arm als ik antwoord en verdwijnt weer.
Als ze terug komt krijg ik uitleg.
"Nou, er zat net een ander meisje op je kruk, maar we vinden jou veel leuker! Ik wil je namelijk graag voorstellen aan een vriend van ons. Echt een schatje, maar niet zo bijdehand... Dus kom! Dan stel ik je even voor!"
Of ik wil of niet, ik moet mee, en even later sta ik ook in oog met de man waar ze me aan wil koppelen.
Zij praat meer dan hij. Stelt de vragen die hij hoort te stellen. Hij zit er maar verloren bij.
Ondertussen heeft haar vriend zich ontfermt over Vriendin, anders zit ze zo alleen en dat kan natuurlijk niet.
"Dan moeten we voor jou ook iemand zoeken, vind je ook niet? Vertel... wie lijkt je wel wat? Dan haal ik hem voor je."
Ze wijst een willekeurige knul aan en onze eigen Robert ten Brink is weer verdwenen.
Ik voeg me weer bij Vriendin, met een verlegen match in mijn kielzog. Hij tracht een gesprek gaande te houden, maar hij heeft eigenlijk geen idee waar hij mee bezig is.
Dan staat de match van Vriendin opeens voor haar neus. Haar willekeurige keuze, "die met die bakkebaarden", blijkt een zeer aardige gok. Hij is leuk. Robert ten Brink weet wat hij doet.
Ik buig me voorover en stel me voor. Hmmm... smakelijk.
Als ik terug buig is mijn match gevlogen. Zonder de moeite te nemen dag te zeggen...
Match is een leukertje. Leuke kop, aardig, gezellig, snugger. En Match en Vriendin klikken ook behoorlijk.
Eindelijk gaat Match even naar het toilet en Vriendin jubbelt. "Hij is leuk, hij is leuk, hij is leuk!!! Dank Robert!"
"Heeft hij niet een leuke broer ofzo? Echt stukken beter dan mijn mismatch." Vraag ik haar lachend.
Ze schiet in de lach en het duurt even voor ze antwoord kan geven. "Een tweeling! Het is er één van een tweeling! Eeneiig! En ook nog vrijgezel!"
Binnenkort gaan we op dubbeldate...
Met een eeneiige tweeling.
Hoe vaak kan je dat nou zeggen?!
Draadjes
16-06 08
En opeens lag ik er uit.
Poef!
Geen telefoon, geen internet en vooral ook geen benul.
Gisteren deed alles het nog en nu...
Ach! Snot! Mijn nieuwe internet, dat is ook zo. Maar zelfs na het bestuderen van het boekje was het benul nog ver te zoeken.
Gelukkig heb ik een broer om de hoek. Een fijne, met verstand van draadjes. En dus belde ik hem, mobiel.
Hij kwam, hij zag, en had geen benul.
Bergen snoertjes en draadjes achter de kast en onder heb bureau.
"En waar is dit van dan?" En hij houdt een snoer omhoog.
Alsof ik het dan opeens weet. Het is een puinhoop, al die draadjes door elkaar, maar zolang je nergens aan komt werkt het. Althans... gister nog wel.
Hij duikt achter de kast, en onder het bureau. Hij zucht en steunt. Een binnensmondse vloek. Maar het werkt weer.
Nu liggen er nog hele bergen losse draadjes, die ergens, of misschien wel nergens naartoe gaan.
Het ligt me daar goed. Vooral niets aanraken...
Alice
06-06 08
De eerste keer was best grappig. Het was er namelijk nog maar net, en dan kan je deze humor wel waarderen. Maar het bleef wel bij de eerste keer. De tweede keer was gelijk al vervelend en irritant.
Vooral anderen vonden het toen heel grappig. Iedere keer weer. Zo grappig, dat het een grote hit werd en dat kon natuurlijk ook niet uitblijven met zo'n geweldige tekst.
Zo'n enorme hit dat het na jaren zomaar weer geroepen kan worden.
Je schud een hand, zegt: 'Hoi. Ik ben Alice.', en je krijgt geen naam terug, maar een 'Hoi Alice, who the ffff...'.
Om vervolgens, schuddebuikend om hun eigen grap, te vergeten hun eigen naam te noemen.
Ik ben de eerste Alice die ze ontmoeten, da's duidelijk.
Gelukkig sta ik niet alleen. Alle Suzanne's, Anne's, Annebelle's en Hélène's kennen de kwelling die hun voornaam met zich mee brengt.
Hoewel ik soms liever Suzanne had geheten.
Of Anne, of Annebel, of Hélène.
Want dan zijn ze 'stapelgek op jou', 'niet meer bij te sturen', dan 'wordt het niets zonder jou', of ben je 'belle'.
Bij Alice weten ze nog steeds 'the f*ck' niet wie ze is.
Hoewel Alice tegenwoordig al weer een tijd 'zo duidelijk is'.
Dat is dan weer prettig.
Alleen dat je niet meer aan me vast zit vind ik dan wél een beetje jammer...
31!
30-05 08Nee, ik wil niet
23-05 08Tussen m'n oren
18-05 08Hijgende Hakken
16-05 08
In stijl vallen we binnen. Het zweet op onze voorhoofd, de blosjes op de wangen, de adem snel en hoog.
We zijn op tijd. Nog net.
Twee paar pumps staan in de spotlights, wachtend op de warmte van een paar vrouwen voeten.
Zowel mijn pumpjes als die van het zusje bungelen aan de tenen, wachtend op verkoeling van onze vrouwen voeten.
De eerste tonen klinken, de hakken gaan aan en het eerste lachsalvo trekt over de zaal.
En daar blijft het bij.
Eén enkele gier.
Eén enkele schater.
Eén enkele lach.
Maar wel één van anderhalf uur lang.
Een lach die nooit meer op lijkt te houden. Die je pijn in je buik bezorgd en tranen op je wangen. Die je ogen dwingt tot spleetjes en je kaken in een pertinente kramp. Die je steun laat zoeken bij je buur, die ook al lang niet meer rechtop zit. Die je zo hard laat bulderen tot je geen geluid meer maakt.
Anderhalf uur verdwijnt in één adem.
Hikkend rollen we weer naar buiten.
Zelden zag ik zulke leuke Hakken Hijgen.
Koude kalkoen
08-05 08
Mijn binnenkant jeukt.
Daar waar je niet bij kan.
Het zijn denk ik mijn botten. Of meer, de onderkant van mijn spieren. Het deel van een spier dat aan de botzijde zit. En hoe vervelend het ook is, zelfs met een breinaald is het onbereikbaar.
Het jeukt in vlagen. Soms heel hevig, soms een beetje en heel af en toe kriebelt er niets. Tot ik me natuurlijk bedenk dat het niet jeukt en het spontaan in alle hevigheid weer op komt.
Gelukkig is het niet een echte officieële jeuk. Het is meer een tinteling, een irritatie. En als ik maar lang genoeg vol hou wordt het vanzelf minder.
Uiteindelijk.
Ooit.
En dus neem ik de jeuk voor lief. (en de 1,5 kilo in 4 dagen)
Ik doe het mezelf ten slotte aan...
Moet je maar niet stoppen met roken.
U bent Niet Lekkermann
06-05 08Spelen
24-04 08Aan de binnenkant
21-03 08
De verveling komt al maanden bijna uit mijn oren.
Ik wil hier weg.
Vandaag nog.
Ik struin het internet af naar leuke banen en roep tegen iedereen die het maar wil horen dat ik op zoek ben naar ander werk. Iedereen, behalve de mensen op mijn werk.
Het zijn de laatste maanden van 2007 en tussen de regels door heb ik al lang gelezen dat iemand weg moet.
Ik solliciteer bij een reclamebureau in Amsterdam en zowel hij als ik is wild enthousiast.
Als enige van alle sollicitanten mag ik een proefmiddag komen doen.
Als alles gaat zoals ik wil kan ik voor 1 december 2007 opzeggen. Dan maak ik het jaar af, ga ik januari naar Down Under en start ik 1 februari met mijn nieuwe baan.
Het mag niet zo zijn... Zo dichtbij en toch zo niet.
Ik vraag acuut vrij voor mijn vakantie, maak het jaar af en zit alsnog heel januari Down Under.
Als ik na mijn vakantie binnen kom blijken er een hele hoop dingen besproken waar ik niets van weet, maar wel aan zag komen.
Ik voel me heerlijk na mijn vakantie en Ssssssjef krijgt me daar niet uit. Hij heeft het over overplaatsing naar Alphen aan de Rijn waar ik helemaal niets voor voel. Ik zet mn masker op en doe alsof ik er voor open sta. Mocht ik niets anders vinden, zo snel, dan heb ik in ieder geval mijn vaste baan nog. Dan zoek in vanaf daar wel verder.
Die zelfde maandag avond wordt ik gebeld door een goede vriend. Via via kan ik voorgesteld worden aan een reclamebureau in Uithoorn.
Ik bel ze, stuur mijn cv en zoek uit wie ze zijn en wat ze doen.
Ook gooi ik nog 3 brieven over de mail.
Het liefst vertel ik morgen al dat ik ontslag neem.
Woudenberg is saai werk en totaal niet creatief maar het geeft niet. De dames zijn aardig en ik heb uren (betaald) de tijd om smoezen en plannen te bedenken.
Alphen was zoals ik van tevoren al dacht verschrikkelijk niet voor mij. Een enorme stap terug. Nooit. Nooit. NOOIT!
Ik mag langs komen in Amsterdam en Uithoorn, en vooral Uithoorn gaat super. Zo goed, dat ik vrijdag 23 februari een proefmiddag mag komen doen. En ook die gaat geweldig.
In twee en een half uur plak ik in elkaar wat volgens hun
'een voorstudie zou kunnen zijn van wat het uiteindelijk geworden is'.
Dit kan bijna niet missen! Dit moet het zijn... dat kan niet anders...
Maandag 25 februari ben ik voor het laatst in Woudenberg en ga vroeg naar huis.
In de auto wordt ik gebeld. Uithoorn.
De zenuwen gieren door mijn lijf... dit MOET het zijn!
Als ik dit niet word ga ik bij de McDonald's werken, dan weet ik het niet meer..
Het verlossende woord komt.
Ik ben aangenomen!!!
1 April ga ik starten met mijn nieuwe baan!
Dinsdag 26 februari stap ik inwendig overmatig vrolijk de afdeling op. Niets krijgt me van mijn stuk. Mijn bureau, dat niet meer mijn bureau is, interesseert me weinig. Ik ben er boos om, uiteraard, maar morgen ga ik ze toch vertellen dat ik ontslag neem. Ze doen hun best maar!
Opgetogen rij ik rustig naar Alkmaar en hoor ondertussen dat het getekende contract in de bus ligt. Alles is rond, Alice heeft een nieuwe baan!!!
In Alkmaar gaat (met hulp) het lichtje aan en besluit ik niet om op te zeggen, maar te kijken of ik geld kan slepen uit de hufterige behandeling die ik gehad heb. Als het niet lukt zeg ik vrijdag alsnog op. Ik bel Ssssssssjef en regel een afspraak voor de volgende ochtend.
's Avonds schrijf ik mijn betoog uit en oefen op de mama, het zusje en de kat, maak een puntenlijstje en kan niet wachten op de ochtend.
Een lichte zenuw borrelt in mijn buik en druk hem weg. Ik heb de beste uitgangspositie die er is!
Mijn betoog is helder, duidelijk en scherp en hij kan niets anders dan me op ieder punt gelijk geven.
Zo had het nooit gemogen.
Binnen anderhalf uur heb ik akkoord.
Ik spring inwendig een gat in de lucht. Mijn gezicht vertoont opluchting, maar die mag. Ik ben tenslotte slecht behandeld en krijg wat me toekomt.
Collega's maken zich druk, wat nou als je in die drie maanden niets vind? Met een stalen gezicht zeg ik dat het vast allemaal wel goed komt.
Hij denk gemakkelijk van me af gekomen te zijn. Het kost hem weliswaar
drie maanden, maar hij is mooi van me af. Hij probeert niet te laten
zien dat hij zeer tevreden is met deze situatie maar het straalt van
hem af.
Dat heeft hij weer goed geregeld. En hij hoefde er helemaal niets voor te doen. Hij heeft duidelijk de beste deal.
Ik grinnik. Hij moest eens weten!
Vrijdag heb ik een laatste gesprek met collega Ed.
Gespannen zit hij tegenover me als ik mijn verhaal begin en zijn gezicht is goud waard op het moment dat ik vertel dat ik afgelopen maandag al te horen heb gekregen dat ik aangenomen ben.
Ik vertel hem alles, de hoe, de waar en vooral de waarom en de opluchting straalt van hem af.
Hij dacht al dat ik gek geworden was, zoals ik overal op reageerde. Zo weinig reactie, zulke onlogische reacties.
Zo niet Alice!
Ik zag mezelf groeien in zijn waardering.
Hij is de enige die het weet, de enige waarbij ik moeite had mijn masker op te houden en eindelijk mocht het af.
Alleen voor hem. De rest weet (nog) van niets.
Ik ben vrij. Letterlijk.
Een hele maand voor mezelf.
Betaald en wel.
En 1 April begin ik bij mijn vele vele véle malen leukere baan.
Heerlijk!
(lees vooral ook aan de buitenkant)
Aan de buitenkant
19-03 08
In de waas van de vakantie stap in maandag 28 januari de afdeling op. Mijn lijf is weer in Nederland, maar mijn hoofd is nog aan de andere kant van de wereld. Ik vertel over Down Under, en de eerste foto's vullen mijn beeldscherm als de chef me roept.
Met één woord haalt hij me uit mijn vakantie roes. Overplaatsing.
Nou was het al duidelijk dat ik niet meer op mijn plek zat, dat ik hier uitgegroeid was en de automatische piloot het over genomen had. Dat er te weinig werk was en er iemand weg moest.
Ik dus.
Hij oppert een locatie in Alphen aan de Rijn waar ik mijn eigen tent van zou kunnen maken en ondanks de schok vind ik het niet een slecht idee. Ik zit hier vastgeroest.
Ondertussen zit locatie Woudenberg enorm omhoog door ziekte en wil hij graag dat ik daar naartoe ga. Ik stem toe, op voorwaarde dat ik voor mijn reistijd vrije uren terug krijg, plus de normale kilometervergoeding.
Woudenberg is simpel en totaal niet creatief, maar ik heb een ander behangetje en dat is prettig.
De reistijd is weliswaar lang, maar de radio staat hard, en het is tenslotte tijdelijk.
Ook Alphen aan de Rijn bezoek ik tussendoor, om te kijken wat ik er van vind en wat zij van mij vinden.
Ik probeer te doen alsof het me wat lijkt, maar het staat in neonletters boven mijn hoofd.
Dit is het niet.
Op papier is het best aardig, maar eigenlijk pas over een stevig half jaar. Tot die tijd willen ze dat ik mijn tijd vul met het sorteren van de post.
Want daar heb ik natuurlijk een grafische opleiding voor gehad, om post uit te zoeken!
Dinsdag 26 februari stap ik vol goede moed weer de afdeling op. Woudenberg is klaar en ik wil weer aan de slag op mijn oude plekkie. Vastgeroest of niet, dit is vele malen beter dan Alphen.
Met mijn jas nog aan loop ik naar mijn bureau om mijn tas daar neer te zetten en begroet mijn collega die op mijn stoel zit. Zonder me aan te kijken en met paniek in haar stem zegt ze dat Chef me eerst wil spreken en mijn blik gaat over de plek waar ik 2 jaar heb gezeten.
Hoewel, als je er naar kijkt ziet het er uit alsof ik er nooit gezeten heb...
Al mijn spullen zijn weg.
De hele boel is omgegooid en al haar prummels vullen MIJN bureau. Ik ben met stomheid geslagen en slik mijn vuile woorden in.
Niet nu, wees verstandig, niet nu.
Chef roept me bij me en legt de situatie uit. Hij stuurt me naar Alkmaar en 'we hebben het er nog over'.
's Middags bel ik hem voor een afspraak voor de volgende ochtend.
Die woensdag doe ik hem een voorstel.
Drie maanden geld en hij is voor het einde van de maand, de opvolgende vrijdag, van me af.
Binnen anderhalf uur heb ik accoord.
Vrijdag 29 februari is mijn laatste officiële werkdag, die ik vul met gedag zeggen en een zeer prettig gesprek met collega Ed.
Ik ben vrij. Letterlijk.
Heerlijk!
In bed met...
29-02 08
En weer een lachsalvo uit de hoek!
Jouw tafel is ook niet ongezellig, zeker niet, maar die ene tafel in de hoek daar... Die hebben zo verschrikkelijk veel lol dat je je er jaloers aan ergert. Ze houden maar niet op!
Er wordt gebulderd van het lachen, gegild zelfs, en dat iedere drie minuten.
Zat je zelf eigenlijk ook maar aan die tafel...
En dat zat ik.
Vriendin was jarig en vierde dat in de kroeg slash eetcafé en de tranen biggelden over mijn wangen.
Vriendin heeft humor. Veel humor.
En de vriendinnen van Vriendin ook.
Er werd meegezongen, althans, we deden een poging tot, en het eten werd koud van de vele grappen die over tafel gingen.
Een nummer van Enrique Iglesias klinkt, en een aantal dames zwijmelen weg.
"Lieverd, als hij in mijn bed zou liggen, schop ik jou er uit!" roept Vriendin naar haar vriendje.
"Meisie, als hij in jouw bed ligt, kom ik er bij!!!" roept vriendin van Vriendin uit.
"Als hij in mijn bed zou liggen..." zeg ik met de dames mee, "Kom ik ook bij jou in bed!"
En weer een lachsalvo uit de hoek.
Transparant
18-02 08TOIIING...
05-02 2008
Hij heeft een schoteltje met draden op z'n hoofd en het vreemde apparaat maakt geluid.
Een soort gong; alsof iemand met een hamer een tik geeft op een metalen plaat.
TOIIIING...
TOIIIING...
TOIIIING...
Iedere 5 tot 10 seconden klinkt het.
Als je er naast staat hoor je bijna niets, maar de gong gonst door zijn hoofd.
Iedere 5 seconden, een half uur lang.
Na dertig minuten mag hij even weg, een kop koffie, een sigaret, een toilet bezoek, een praatje met iemand in de gang, en het hele circus moet opnieuw.
Weer een half uur lang...
TOIIIING...
TOIIIING...
TOIIIING...
De gong is te verdragen, maar echt prettig is het niet.
Ik verwachtte maar één dag onder het apparaat, maar vandaag en morgen moet hij weer.
TOIIIING...
TOIIIING...
TOIIIING...
Maar stel je nou toch voor dat het werkt!
Dat ze hem met dit magneten apparaat aanvalsvrij kunnen krijgen!
Mijn broer is de aller, aller eerste in heel Nederland waar ze dit op uit gaan proberen, na grote vorderingen in Amerika.
Mijn vingers hebben kramp van het duimen...
Bye bye Ozzie, C U soon!
30-01 08
Daar zit je dan... in een klein koud landje, achter mijn bureautje terwijl de regen tegen het raam klettert.
Als ik mijn ogen sluit ben ik weer in Taupo, in Darling Harbour, in Kaikoura, maar zodra ik ze open zit ik weer midden in de harde, natte realiteit.
Vier weken vlogen voorbij; vier weken mooie dingen, prachtige plekken, geweldige mensen en verschrikkelijk veel lol.
Oud & Nieuw in Sydney, shoppen in Melbourne, genieten in Christchurch, zwemmen met zeehonden in Kaikoura, eten in Wellington, vergapen aan glowworms in Waitomo en A1 feest in Taupo. Om maar even wat te noemen.
Bart, Purple, Neil, Andrew, Josh, Mark, Chris, Alan, Tony; nieuwe mensen, leuke mensen. (met een enkele leuke man ertussen)
Het kriebelt.
Ik wil terug.
Vandaag nog.
En wie weet... misschien zelfs semi pertinent...
Taupo and the Lake
22-01 08
We hebben net gekookt, een pasta prutje, en zitten op ons balkon. De zon zakt achter de berg aan de overkant en schijnt een oranje gloed over het meer. Zachte wolken worden omrand door roze tot violet licht en een licht briesje brengt de warmte langzaam naar een aangename avond temperatuur.
Het meer spoelt kleine golfjes over de stenen langs de rand; het huis van een vijftal zwarte zwanen.
Ze steken hun kop diep in het purperen water opzoek naar hun avondmaal.
We luisteren naar het zacht klotsende water en hun bewoners en kijken ademloos naar de zonsondergang... zo mooi heb ik ze zelden gezien.
Een late waterskier glijd over het water achter de speedboot en trekt strepen in het nu dieprode glinsterende water. Felroze, oranje en paarse lichtbundels kleuren de wolken die fel afsteken bij de knalblauwe tot diep blauwe lucht...
Wat een vakantie...
Christchurch
10-01 08
Het is kort, maar jullie moeten het er maar even mee doen...
We zijn in Nieuw-Zeeland!!!!
Christchurch welteverstaan.
1 dag, en dan gaan we al weer verder met de trein (die morgen om 7 uur 's ochtends vertrekt!!!)
Oh, en er is maar een tijdsverschil van 12 uur!
Tijd om mooie dingen te gaan zien!
Melbourne en Wij
06-01 08
Een normaal mens, boekt een hotel.
Wij niet.
Een normaal mens boekt een vlucht van Sydney naar Melbourne.
Wij niet.
Wij slapen in Sydney in jeugdherberg "The Asylum" (het gekkenhuis), waar de kakkerlakken groter zijn dan je bed. Waar je de badkamer moet delen, en het vloerkleed vuile-voeten-grijs is. Waar de tafel-ventilator zo stoffig is dat hij achteruit blaast en die boven je hoofd levensgevaarlijk zwiept als je het in je hoofd haalt deze aan te zetten. (het sneeuwt!!!)
Wij boeken helemaal geen hotel voor in Melbourne, want wij zien wel waar we eindigen.
Wij rekenen op de vriendelijkheid van Joshua, een vriend van K., om ons mee te nemen naar Melbourne, 880 kilometer op de achterbank van zijn aircoloze auto. We weten helemaal niet zeker dat hij komt, en of we mee mogen, maar we gaan er wel vast vanuit.
Het lukt. Wij wel.
Josh nam ons mee. Geen probleem.
We zitten in een (100% bug vrij) Formula 1 hotel, midden in het centrum, voor evenveel geld als het beestjesparadijs.
We hebben aico, drie slaapplekken, een eigen douche, een eigen wastafel, een eigen toilet en verse kraakheldere handdoeken.
Het is hier warmer (alleen dag 1 gelukkig) dan Sydney, goedkoper dan Sydney en onze buurt is veiliger dan Sydney.
Melbourne is fijn!
Vinden Wij.
Het mist alleen een Darling Harbour...
Happy New Year from Down Under!!!
03-01 08
Het is alweer de laatste volle dag die we hebben in Sydney.
Niet te geloven, wat gaat dat snel!
De vlucht was lang, heel lang, maar goed te doen. Onze stoelen waren goed, onze buren gezellig dan wel bijna onzichtbaar, het vliegtuigvoer te doen en slapen ging prima.
Ook de 7 uur durende stop-over op Kuala Lumpur ging vlot voorbij en voor we het wisten stonden we in het brandende zonnetje van Australie.
De goede vlucht en de eerste vroege nacht in ons aftandse hostel overwint de komst van enig jetlag. We zullen dus niet omvallen van de slaap als Oud & Nieuw zich aankondigd.
We shoppen in Paddy's Market, drinken frappachino's bij Starbucks, hangen in een van de prachtige parken in Sydney en zoeken bijna iedere dag onze favoriete spot op. Darling Harbour.
Oud & Nieuw, en dus ook de verjaardag van K. is al voor ons gepland. Een vriend van K. heeft kaartjes geregeld voor een feestje met prachtig uitzicht op het vuurwerk op de brug om middernacht. Het blijkt niet zomaar een feestje, maar een die al maanden uitverkocht is, in het Luna Park. De ticket prijzen zijn zo ver boven ons budget dat als we dat geweten hadden we ze niet zomaar aangenomen zouden hebben.
Luna Park blijkt een grote kermis-achtig park te zijn, net naast Harbour Bridge en ondanks de enorme ticket prijzen is het volkomen uitverkocht. Hoewel uitverkocht qua hoeveelheid mensen behoorlijk anders is in Australie dan in Nederland. Iedereen heeft ruimte om te staan, te dansen, te feesten en de rij voor de populairste atractie is niet langer dan een half uur. De nacht is zwoel, de alcohol stroomt rijkelijk, de lichtjes van de atracties maken alles vrolijk en het vuurwerk om 12 uur (10 uur eerder dan in Nederland!) is prachtig.
We vermaken ons met mensen kijken, dansen en de atracties en Bart sleept ons mee voor een potje 'kamelenrace'. Je weet wel, ballen in het juiste gat gooien zodat jouw kameel sneller loopt en je die grote pluchen beesten wint.
K. staat op 3, Bart op 4 en ik op 5.
Het startsein wordt gegeven en een kabaal van rollende en vallende poolballen overstijgt het verslag van de race. Ik concentreer me volledig op het ballen gooien en ga veel te lang door, de winnaar is al bekend.
Nummer 5 heeft gewonnen.
Nummer 5?
Eh... IK heb nummer 5!
Wiehoe!!! Geen idee wat ik gedaan heb, maar het werkte! Ik kies een rood hondje (85 cm hoog) uit, onder gejoel van K. en Bart.
NOG EEN KEER! Gilt K. en ze betaald de meneer.
Weer stort ik me op de ballen en hoor de man op de achtergrond 'number 5 in the lead' roepen. Joh... het zal toch niet?
Maar het gebeurt wel. Nummer 5 wint, voor de tweede keer. Ik kies een zelfde hondje uit, maar dan in het blauw en het kan niet uitblijven. Een derde keer moet! Bart verdient ook een pluche beestje!
Ondanks het stomme spelletje giert de adrenaline door mijn lijf. Wat een grap als ik nu weer win... en dat wil ik.
Ik gooi alsof mijn leven er vanaf hangt.
"Can she do a hattrick?"
Yes I can!
Ik kies het grootste beest (1x1 meter en knalroze hond) uit dat ze hebben en wandelen in 10 minuten weg met 3 winnings.
Uiteindelijk zullen ze alle drie met Bart mee naar huis gaan, ik heb nog een reisje voor de boeg, maar ze leverden heel veel aandacht en opmerkingen op.
En zelfs een 'new years kiss'...
Het Plan
21-12 07
27 december: We gaan op weg naar sunny Sydney!
29 december: Misschien een beetje brak, maar we zijn in OZ!!!!
29 december: 5 of 6 januari: Sydney en omgeving met veel feestjes en leuke dingen!
5 of 6 januari: met de auto richting Melbourne. Leuke tocht van 9 uur en wij hoeven niet eens te rijden!
9 januari: van Melbourne naar Christchurch (Zuider eiland NZL).
10 januari: een dagje Christchurch ontdekken!
11 januari: van Christchurch naar Nelson
12 januari: Nelson
13 januari: met de boot naar Wellington! (Noorder eiland NZL)
13, 14 en 15 januari: Wellington ontdekken
15 of 16 januari: naar Taupo
16-20 januari: Taupo en alles rond de A1 race
21 januari: naar Auckland voor de laatste 2 dagen in NZL!
23 januari: naar Sydney
24 januari: terug naar huis
26 januari: Haarlem
Fijn vooruitzicht he?!
Luxepaardje
12-12 07
Ik heb er een gewoonte van gemaakt om met Oud & Nieuw niet thuis te zijn en mag nu een nieuwe bestemming aan mijn lijstje Oud & Nieuw locaties toevoegen.
Zo ging ik al naar Texel met een berg vrienden;
naar Frankrijk bij de papa en de mama;
naar Manchester naar daar wonende vriendin K.;
en met twee vriendinnen naar Antwerpen.
Niet thuis, geen belachelijk dure kaartjes kopen voor een simpel kroegje, niet midden in de nacht met gevaar voor eigen leven de stad doorkruisen... heerlijk.
Voor dit jaar hadden we weer spannende plannen en vele bestemmingen. Saltlake City, LA, Hawaii, Londen, New York...
Ondanks dat New York heel lang op de planning heeft gestaan is het het uiteindelijk toch niet geworden.
Time Square en de bal staan nog op het lijstje, misschien zelfs voor volgend jaar, maar deze bestemming is zo mogelijk nog spectaculairder.
Ik heb de eerste drie weken van januari vrij genomen en vertoef dus bijna een volle maand in het buitenland.
Voor Oud & Nieuw, voor vakantie, voor nog een ander land.
Derde kerstdag vertrekken K. en ik voor vier weken om Oud & Nieuw te vieren in Sydney.
Dan gaan we door naar Melbourne, om daar het vliegtuig te pakken naar Nieuw Zeeland, dit prachtige land te doorkruisen, nog even de A1 GP meepikken, en na vier weken weer terug te vliegen naar ons ieniemienie landje.
Bent u al jaloers?
Je hebt werkpaarden en luxepaarden, en u begrijpt, ik hoor bij de tweede categorie.
Waar hoort u?
DomDom
16-11 07
Vraag een vrouw nooit hoe je ergens naar toe moet want je komt er niet.
Niet alleen heeft ze het richtingsgevoel van een navelpluisje, straatnamen zijn haar onbekend, stoplichten of straten tellen kan ze niet, en ze haalt links en rechts ook nog eens door elkaar. Een vrouw stuurt je rustig over een voetgangersbruggetje als je met de auto bent. Ze weet de weg alleen vanaf haar eigen voordeur en alsof dat nog niet genoeg is, legt ze de weg uit aan de hand van gebouwen en winkels.
Vraag een vent om de weg en als heuse routeplanner rolt er een reisplan uit, aangepast op de breedte en hoogte van je auto, met de minste stoplichten en afslagen en zonder overbodige toevoegingen.
"Je gaat bij de stoplichten naar rechts, bij de tweede straat links langs het water, helemaal uitrijden, aan het eind rechts en weer de eerste rechts."
Simpel, makkelijk, logisch.
Vaak gooien ze er gratis en voor niks ook nog een straatnaam bij, gewoon omdat ze die weten.
Ik plan mijn onbekende routes altijd zorgvuldig.
Routenet, kijken, lezen, printen, plakken en de auto in.
Mijn TomTom op papier.
Maar laatst ging het toch mis, papier corrigeert je niet, en ik wist weer waarom ik nooit meer de weg zou vragen aan een vrouw. DomDom.
Ze krabbelde op haar hoofd en keek oriënterend rond. Gelukkig.
Deze vrouw weet zelf ook niet waar ze is.
Bingo!
Dan steekt ze van wal en de eerste woorden klinken hoopvol. "Als je hier een stukje terug rijd, neem je de eerste straat naar rechts. Daar staat een bloemenstalletje, dus dat kan je niet missen. Die weg rij je af, langs het postkantoor en de supermarkt, en dan ga je eh.... bij het derde stoplicht, nee vierde stoplicht links. Of nee, ga maar naar rechts, dat is makkelijker.
Dan rij je langs het oude ziekenhuis. Nou ja, dat is nu geen ziekenhuis meer, maar vroeger was dat het ziekenhuis. Het is nu iets anders, maar dat weet ik niet meer.
In ieder geval, daar rij je langs, die zit aan je rechter hand. Dan rij je door en krijg je links een groot grijs gebouw. Antraciet eigenlijk. Met daarnaast een bakkertje.
Dan neem je het tweede stoplicht links en je bent er!
Nou ja, er zitten wel meer stoplichten daar, maar die tel ik niet, die staan zo dicht op elkaar...
Dus hier een stukje terug..."
Volgt u het nog?
Ik reed een stukje terug en vroeg het daar weer. De man wees me in 5 woorden de weg.
Het eerste waar hij mee begon was "keer je auto".
Hersenloos
31-10 -07
Mijn hersens zijn een beetje vreemd.
Er zitten wat rare kronkels in, en ze staan soms ook niet helemaal op een rijtje, maar daar mijn spinsels vaak leuk uitpakken is het allemaal niet zo erg.
Onzin weetjes rollen er zo uit, net als nutteloze informatie en rare woordgrapjes.
Dat ik daarentegen ook zeer belangrijke informatie en data vergeet is een heel ander verhaal. Die zijn wél heel erg.
Een wolkje van de informatie trekt voorbij op een moment dat ik het nog niet nodig heb.
"Oh ja! Vooral niet vergeten!"
Om op het Moment Supreme volledig blanco te zijn.
Onnadenkend.
Stom.
Afwezig.
Egoïstisch.
Achterlijk.
Hoe kan ik daar nou niet aan denken?!
Zó belangrijk, zó essentieel en deze idioot denkt er alleen vóór, en (te ver) ná de gebeurtenis aan.
Ik kan je dus leuk opbellen om je voicemail met vrolijke blije gebeurtenissen in te spreken, terwijl jij net uit een operatie komt.
Onzin dingen die, zeker op dat moment, helemáál niet belangrijk zijn.
Maar ik vraag niks; Ik zeg niets. Ik denk niet na. Ik ben stom.
Mijn hoofd is leeg en werkt niet naar behoren.
Ik schaam mij diep.
Ik schaam mij diep.
Ik schaam mij heel, heel erg diep.
Het zal je maar gebeuren dat je mij als vriendin hebt...
Ja
24-10 07
Ik vroeg het bij de eerste melding.
Het antwoord was volmondig Ja.
Ik kreeg de brief binnen.
Het antwoord was blijkbaar echt Ja.
Ik zag mijn bank afschrift.
Het antwoord bleek dus Ja.
Ik belde nogmaals met dezelfde vraag.
En weer was het antwoord absoluut Ja.
Ja, het is van mij.
Ja, ik heb er recht op.
Ja, Ja, Ja.
Mijn, Mijn, Mijn.
Hoera, Hoera, Hoera!
Tennis
19-10 07
De zoektocht naar een nieuwe sport duurde lang. Ik probeerde het oude gevoel te vinden in dansles, maar kwam verveeld weer thuis. Ik deed jiu jitsu om te ontdekken dat ik snel blauw uitsla en eigenlijk een mietje ben. Ik vuurde kogels op een papiertje maar omdat dat een wapen in huis niet mijn ding en er een tekort aan zweet was, ging ook dat over. Ik dacht aan volleybal, maar heb mijn vingers en knieën te lief. Overwoog hard te lopen, wat vooral gehijg en een rood hoofd op leverde en de sportschool was het ook al niet.
Tot er een lichtje aan ging en ik bedacht dat een bal heen en weer slaan best leuk zou kunnen zijn. Zowel de papa als de mama als de oma en de wijlen opa sloegen een bal over het net, vrienden en kennissen vermaakten zich hiermee, dus waarom ik niet?
Een tweede, veel groter, licht sprong aan. Als ik nou... de broer eens mee vroeg!
Niet te intensief maar actief genoeg voor zweetdruppels, geen gevaren, iets wat we samen kunnen doen en hij zou het ook nog eens leuk kunnen vinden!
Ik verwachtte een 'misschien' een 'daar moet ik even over na denken' en zelfs een 'nee', maar na drie seconden bedenktijd zei hij 'ja, dat is goed'. Ik was zo geschrokken dat ik alles accuut ging regelen. Stel je nou voor, hij kwam op zijn snelle beslissing terug!
Samen kochten we officieële indoor-schoenen en gingen op weg naar onze eerste les. De laatste keer dat we speelden waren we onder de 13 en deden vooral camping-tennis dus handvatten waren een goed idee.
We bakten er helemaal niets van, sloegen vooral mis en al helemaal niet over het net. Het plafond raakten we net zo vaak als de muur maar we hebben een vol uur gelachen tot de pijn in ons buik ons dwong rustiger aan te doen.
Een vol uur een lachende broer, actief, vrolijk en heerlijk enthousiast. Hij vind het niet 'wel aardig' maar echt leuk.
Ik en de broer, samen de grootste lol.
Samen op tennis.
En dat is echt heel veel bijzonderder dan het klinkt.
Pijpjes
04-10 07
Het zusje is verhuisd. Naar Verweggiestan welteverstaan.
Van 15 minuten lopen naar een uur met de auto. Ik vind het maar niks.
Het zusje daarentegen is in de wolken zo gelukkig en zoals een goede zus betaamt ben ik blij voor haar. Mijn vrije tijd vul ik dus met schuren, schilderen, witten en mijn rug breken door haar vloer te voorzien van laminaat. Liefde wil graag bij elkaar wonen, maar wel als het er mooi uit ziet.
De mama en ik staan te schilderen in de bijkeuken (het zusje heeft gewoon een BIJkeuken!). Ik voorzie de deur van een mooi laagje verf en moeders neemt de leidingen onder handen.
"Traa, laa, laa ,laa, laaaa." zingt ze op haar eigen deuntje. "Jij doet de deur, en ik doe de pijpjes. Want ik ben gek op pijpjes.
Traa, laa, laa ,laa, laaaa. Pijpjes, pijpjes. pijpjes. Wat ben ik gek op pijpjes."
Opeens stopt ze met zingen en veert rechtop.
"Eh... pijpjes! Als in buizen! Ik bedoel dus leidingen!"
Ja mam... ik zou niet eens iets anders WILLEN denken...
