Het wondere land van Alice

Zomaar opeens heb je een blog.
Je hele leven te grabbel voor iedere alfabeet...

Gisteren was ik geloof ik nog achttien, maar vandaag keek er een volwassen vrouw van éénendertig terug vanuit de spiegel. Zomaar zonder waarschuwing...

Ik ben nog steeds vrijgezel (heren!)en heb een super appartement in hartje Haarlem dat ik deel met mijn twee katten. Ik ben gezegend met een poepie van een pappie en een snoesje van een moesje die al 35 jaar getrouwd zijn. Ik ben de middelste van 3 kinderen, heb een leuke oudere broer (hij is nog vrijgezel dames), en een superzusje met een goed te lezen gebruiksaanwijzing (te laat dames, hopeloos verliefd en zeer gelukkig!).

Al mn grote en kleine dingsigheidjes kan je hier beneden en onder categorieën lezen. -----------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------

Groot, groter, Nederland

17-07 08

Waar een klein landje groot in kan zijn!
We zijn goed met water.
Tegen water eigenlijk.
We moeten ook wel, willen we geen natte voeten krijgen.

We voerden de hele wereld over, ontdekten vele landen en mochten zelfs als enige handel drijven met sommige landen.
We hebben fijne sporters. Schaatsers, zwemmers, voetballers, judoca's.
Je kan niet om ze heen.
We zijn o zo tollerant.
Winkels waar je softdrugs kan kopen en roken, de roze buurt, je mag geloven wat je wilt en vallen op wie je wilt.
Ziek, zwak, misselijk?
De overheid helpt u.
Menig land heeft de dingen slechter geregeld.

Maar we hebben nu iets nieuws.
Waarin we beter zijn dan de rest van de wereld.
Bovenaan de lijst zelfs.

Ondanks dat Nederland maar een speldenknopje op de aardbol is (er zijn zelfs steden die een even groot oppervlak hebben) gaat Nederland voorop met de verandering van het klimaat!
En dat is toch heel bijzonder...
Precies daar waar Nederland ligt gebeurt het dus.

Warmer. Natter. Droger. Kouder. Meer wind. Meer zon. Meer hagel, ijzel, sneeuw. En het volgt erkaar in sneller tempo op.
Twee keer zo snel als elders op deze wereld.

Knap he?
Weer iets waar een klein land groots in is!

 

 

Doe Maar!

Groen en geel.
Twee uur lang.
Gevolgd door groen en roze.
Voor bijna drie uur.

Het groen/roze was geweldig. Heerlijk jaren 80.
Oude grijzende jongetjes op het podium die een privé feestje hielden onder het oog van duizenden anderen. Die bij gelegenheid de armen in de lucht staken, mee schreeuwden, deinden.
Een springende, golvende menigte. Ooit jong toen de nummers voor het eerst op de radio waren. Zich wentelend in nostalgie bij het zicht van al dit groen/roze.

Eén nacht alleen, 32 jaar, Belle Helene, De bom, Doris Day, Is dit alles, Pa, Ze is van mij... Ze zouden het zelf niet eens hoeven zingen.
De teksten galmden na de eerste tonen al door de Kuip.

"Dit is een lied over een plant."
Een oorverdovende kreet stijgt op van het publiek en je kan die joint bijna ruiken.

Het groen en geel, voorgaande aan dit feest, was van ons.
En velen, velen om ons heen.
Twee uur lang zagen we de Kuip, maar kwamen we niet in de buurt. Ver voor de Van Brienenoordbrug stonden we stil. De klok sloeg kwart over zeven.
Bijna drie kwartier later hadden we het water gepasseerd en nog 30 minuten later konden we P5 zien liggen.
Maar we mochten er niet op.

Het leek een goed plan, vantevoren een parkeerkaart kopen, maar het maakte niks uit. Weggegooid geld. We moesten rechtdoor, over het (Varkenoordse)viaduct, om daar te draaien en achteraan weer aan te sluiten. Alleen zo mocht je P5 op.
En uiteraard was het vol toen we, weer een half uur later, dit viaduct terug gekropen waren.
Onze enige mogelijkheid... terug over het viaduct.

De klok sloeg negen uur.
We hadden het opgegeven. Gingen al bijna weer naar huis toen we een klein verstopt, vrij leeg, parkeertereintje vonden.
Voor we onze plekken bereikt hadden was het dik kwart over negen en misten we het eerste half uur.

"Doe maar net alsof je neus bloedt.
Oe oe oe oe oe
Jaha-a-ahaha
"

 

 

Gebroken

08-07 08

Er zat nog niet eens een barst in.
Geen blusje, geen krakkeltje, niets.
Helemaal punt gaaf.
En dat na een dikke acht en een half jaar.
Ik vond het best knap.

Andere dingen braken wel.
Door mij.
Door een ander.
Maar dit niet.
Nooit.

En ook nu was het niet eens mijn schuld.
Ik maakte het niet stuk.
Maar het ging toch.

Eigenlijk was het de schuld van de regen.
Daardoor moest het raam dicht.
En zocht de kat andere routes.
Het keukenraam, dat op een klein kiertje stond, lonkte.

Het was een slechte nacht.
Voor mij.
Om half twee vannacht raapte ik de scherven van de keuken vloer.

Mijn eerste bord.
Gesneuveld.

Ik heb hem begraven in de vuilniszak.

 

 

Robert ten Brink

04-07 08

Mijn oog valt op een stel. Ze smoezen een beetje.
Ze kijken mijn kant op.
Ze wijst. Naar mij. En hij knikt ja.

We hebben zowaar een kruk kunnen bemachtigen in de drukke kroeg. Eigenlijk gingen we voor een drankje, maar het is erg gezellig vanavond. Het blijft niet bij een enkel drankje.

Weer kijken ze naar me. Ken ik ze? Zien ze me aan voor het zusje? Ze lachen en ik lach niet begrijpend terug.
Dan komt ze op me af. Een klein donker vrouwtje met hele blije ogen. "Hoe heet je?" vraagt ze. Ze legt haar hand op mn arm als ik antwoord en verdwijnt weer.

Als ze terug komt krijg ik uitleg.
"Nou, er zat net een ander meisje op je kruk, maar we vinden jou veel leuker! Ik wil je namelijk graag voorstellen aan een vriend van ons. Echt een schatje, maar niet zo bijdehand... Dus kom! Dan stel ik je even voor!"

Of ik wil of niet, ik moet mee, en even later sta ik ook in oog met de man waar ze me aan wil koppelen.
Zij praat meer dan hij. Stelt de vragen die hij hoort te stellen. Hij zit er maar verloren bij.

Ondertussen heeft haar vriend zich ontfermt over Vriendin, anders zit ze zo alleen en dat kan natuurlijk niet.
"Dan moeten we voor jou ook iemand zoeken, vind je ook niet? Vertel... wie lijkt je wel wat? Dan haal ik hem voor je."
Ze wijst een willekeurige knul aan en onze eigen Robert ten Brink is weer verdwenen.

Ik voeg me weer bij Vriendin, met een verlegen match in mijn kielzog. Hij tracht een gesprek gaande te houden, maar hij heeft eigenlijk geen idee waar hij mee bezig is.
Dan staat de match van Vriendin opeens voor haar neus. Haar willekeurige keuze, "die met die bakkebaarden", blijkt een zeer aardige gok. Hij is leuk. Robert ten Brink weet wat hij doet.

Ik buig me voorover en stel me voor. Hmmm... smakelijk.
Als ik terug buig is mijn match gevlogen. Zonder de moeite te nemen dag te zeggen...
Match is een leukertje. Leuke kop, aardig, gezellig, snugger. En Match en Vriendin klikken ook behoorlijk.

Eindelijk gaat Match even naar het toilet en Vriendin jubbelt. "Hij is leuk, hij is leuk, hij is leuk!!! Dank Robert!"
"Heeft hij niet een leuke broer ofzo? Echt stukken beter dan mijn mismatch." Vraag ik haar lachend.

Ze schiet in de lach en het duurt even voor ze antwoord kan geven. "Een tweeling! Het is er één van een tweeling! Eeneiig! En ook nog vrijgezel!"

Binnenkort gaan we op dubbeldate...
Met een eeneiige tweeling.

Hoe vaak kan je dat nou zeggen?!

 

 

Draadjes

16-06 08

En opeens lag ik er uit. 

Poef!

Geen telefoon, geen internet en vooral ook geen benul.

Gisteren deed alles het nog en nu...

Ach! Snot! Mijn nieuwe internet, dat is ook zo. Maar zelfs na het bestuderen van het boekje was het benul nog ver te zoeken.

Gelukkig heb ik een broer om de hoek. Een fijne, met verstand van draadjes. En dus belde ik hem, mobiel.

Hij kwam, hij zag, en had geen benul.

Bergen snoertjes en draadjes achter de kast en onder heb bureau.

"En waar is dit van dan?" En hij houdt een snoer omhoog.

Alsof ik het dan opeens weet. Het is een puinhoop, al die draadjes door elkaar, maar zolang je nergens aan komt werkt het. Althans... gister nog wel.

Hij duikt achter de kast, en onder het bureau. Hij zucht en steunt. Een binnensmondse vloek. Maar het werkt weer.

Nu liggen er nog hele bergen losse draadjes, die ergens, of misschien wel nergens naartoe gaan.

Het ligt me daar goed. Vooral niets aanraken...